หลินฮ่าวเดินวนอยู่ในพื้นที่วิเศษรอบหนึ่ง รับปากไหล่ฟูว่าจะรีบหาเมล็ดพันธุ์กับลูกสัตว์มาให้โดยเร็วที่สุด แล้วจึงออกจากพื้นที่วิเศษ
เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ เขากลัวว่าคนอื่นจะสังเกตเห็นว่าเขาหายตัวไป แล้วพากันออกตามหาอย่างเอิกเกริก แบบนั้นคงยุ่งแน่
“เอ๊ะ?”
หลินฮ่าวหยิบนาฬิกาข้อมือจากขอบเตียงเตาขึ้นมาดู เข็มนาฬิกาบอกว่าเพิ่งห้าโมงสิบนาที
เมื่อครู่ตอนเขาไปถลกหนังกระต่าย ต้องใช้น้ำก็เลยถอดนาฬิกาออก ตอนนั้นเหมือนจะเพิ่งห้าโมงกว่า ๆ
“เมื่อกี้ฉันอยู่ในพื้นที่วิเศษตั้งครึ่งชั่วโมงกว่า แต่โลกภายนอกเพิ่งผ่านไปไม่กี่นาที หรือว่าพื้นที่วิเศษจะมีฟังก์ชันเร่งเวลา?”
“ในนิยายก็เขียนกันแบบนี้ทั้งนั้น เป็นไปได้ว่าอาจจะจริงก็ได้ ดีเลย!”
จี้หยกที่ห้อยอยู่บนคอหม่นแสงไร้ประกาย ภารกิจติดตั้งพื้นที่ทำเกษตรของมันเสร็จสิ้นแล้ว จึงกลายเป็นจี้หยกธรรมดาชิ้นหนึ่ง
หลินฮ่าวไม่มีเวลาคิดต่อ เขาใส่เนื้อกระต่ายที่ล้างสะอาดแล้วลงหม้อ เทเหล้าสำหรับปรุงอาหารกับซีอิ๊วขาวลงไป ใส่แป้งมันลงไปเล็กน้อยแล้วคลุกให้เข้ากัน จากนั้นเติมน้ำมันพืชกับขิงหั่นแว่น หมักทิ้งไว้ครึ่งชั่วโมงให้เข้าเนื้อ
ในคลิปสั้นเหมือนจะทำกันแบบนี้ หลินฮ่าวมองเนื้อกระต่ายในหม้อ พลางคิดว่ายังขาดอะไรอีก
“อ๊าก! นังตัวดี ฉันจะฉีกปากแก!”
เสียงผู้หญิงกรีดร้องอย่างแหลมสูงดังมาจากลานด้านหน้า ฟังดูเหมือนหลี่ฟางฟางหรือเปล่านะ?
หลินฮ่าววิ่งพรวดไปที่ลานด้านหน้า เรื่องครึกครื้นแบบนี้ต้องไปดูให้ได้ หลี่ฟางฟางสาวแปลกคนนี้ไปตีกับใครเข้าอีกล่ะ?
“อ๊าก! ยัยหน้าตัวเมีย กล้าดึงผมฉันเหรอ ฉันจะบีบแกให้ตาย!”