*คำเตือนก่อนอ่าน (ต้องอ่านก่อนเข้าเรื่อง):
เตือนเรื่องตัวละครอาจหลุดคาแรกเตอร์ และมีการตั้งค่าโลกส่วนตัวของผู้เขียนเยอะมาก
เรื่องนี้ไม่มีคู่จิ้นนะทุกคน อยากจิ้นคู่ไหนก็ตามสบาย
ผู้เขียนรักแต่ตัวละครกระดาษ ไม่ตามศิลปิน ตัวละครในเรื่องไม่ได้อ้างอิงถึงดาราคนไหน ทุกคนอยากนึกถึงใครก็เชิญตามสบาย
คอมเมนต์กันเยอะ ๆ เร่งผู้เขียนให้อัปเดตไว ๆ จะเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนมาก ถ้าเจอคำผิดช่วยเตือนด้วยนะ ( ˉ͈̀꒳ˉ͈́ )✧
เอาล่ะ ไม่พูดพล่ามแล้ว ถึงเวลาส่งสมองของทุกคนมาเขียนรีวิวตอนแรกกันแล้ว ขอความรักด้วยนะ~ (´つヮ⊂︎)
——————
กู้เยี่ยนอันถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกริ่งปลุกที่แสบแก้วหู
เขาลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือเพดานที่ไม่คุ้นตา สีขาว มีรอยแตกอยู่หลายเส้น มุมห้องแขวนหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่ส่งเสียงหึ่ง ๆ จากกระแสไฟ ในอากาศมีกลิ่นอับจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นผงซักฟอกและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
นี่ไม่ใช่ห้องของเขา
ห้องของเขาควรเป็นห้องเช่าขนาดไม่ถึงสิบตารางเมตร หัวเตียงติดปฏิทินจันทรคติเก่า ๆ ที่ย่าทิ้งไว้ให้ นอกหน้าต่างมีต้นอู่ถงต้นหนึ่ง พอถึงหน้าร้อนก็จะมีเสียงจักจั่นร้องไม่หยุด
เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เขาจำได้ชัดว่าเมื่อวานเพิ่งได้รับจดหมายตอบรับเข้าศึกษา ปกสีแดง เขาลูบมันอยู่นาน ก่อนจะวางไว้หน้ารูปถ่ายของย่า แล้วพูดว่า “ย่าคะ หนูสอบติดแล้ว”
แล้วหลังจากนั้นล่ะ?
จากนั้นเขาก็หลับไป
แล้วก็...ตื่นขึ้นมา
“ติ๊ง ระบบ 039 พร้อมให้บริการ! ยินดีด้วย โฮสต์ผูกเข้ากับโลกของสมุดบันทึกลับสุสานจีนสำเร็จแล้ว!”
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ใสกังวานระเบิดขึ้นในหัวของเขา เจือความตื่นเต้นและประหม่าแบบมือใหม่ ราวกับกำลังอ่านตามบทที่เตรียมไว้
กู้เยี่ยนอันไม่ขยับ
เขานอนอยู่บนเตียงสองชั้นที่แข็งกระด้าง จ้องเพดาน ใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะย่อยคำพูดนั้นได้
“...อะไรนะ?”
“ระบบ 039 พร้อมให้บริการ! ตอนนี้คุณเข้าสู่โลกของสมุดบันทึกลับสุสานจีนแล้ว ภารกิจของคุณคือ—”
“เดี๋ยวก่อน” กู้เยี่ยนอันขัดขึ้น น้ำเสียงแหบพร่ามาก ราวกับไม่ได้ดื่มน้ำมานาน “นายบอกว่าฉันทะลุมิติมาอยู่ที่ไหนนะ?”
“โลกของสมุดบันทึกลับสุสานจีน!”
“ฉันรู้” เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ก้มมองมือตัวเอง—มันเล็กลง ข้อนิ้วเรียวยาวชัดเจน แต่ผิวขาวสะอาด ไม่ใช่มือคู่เดิมที่ด้านจากการจับปากกามานานหลายปี “ฉันถามว่าตอนนี้ฉันมีสถานะเป็นอะไร”
“อ๋อ ๆ!” ระบบรีบค้นข้อมูล “ตอนนี้ตัวตนของคุณคือนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดแห่งปักกิ่ง ชื่อเดิมก็กู้เยี่ยนอัน อายุสิบห้าปี พ่อแม่หย่ากันแล้ว ปัจจุบันอยู่หอพักนักเรียน”
หอพัก ปีหนึ่งมัธยมปลาย อายุสิบห้าปี
กู้เยี่ยนอันเงียบไปนาน
“นายหมายความว่า” เขาเอ่ยขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร “ฉันเพิ่งสอบเกาเข่าเสร็จ กว่าจะทนเรียนมาสามปีได้ก็แทบแย่ แล้วนายจะให้ฉันกลับมาเรียนปีหนึ่งมัธยมปลายอีกครั้ง?”
“เอ่อ...ใช่ครับ?”
“...”
“โฮสต์?”
“...”
“โฮสต์ครับ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
กู้เยี่ยนอันก้มหน้า ซุกใบหน้าลงในฝ่ามือ ไหล่สั่นเล็กน้อย
ระบบลนลาน “โฮสต์! อย่าร้องไห้สิครับ! ถึงการต้องกลับไปเรียนมัธยมปลายซ้ำจะน่าเศร้าอยู่บ้าง แต่—”
“ฉันไม่ได้ร้องไห้” กู้เยี่ยนอันเงยหน้าขึ้น สีหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม ขอบตาไม่แดงแม้แต่น้อย “ฉันกำลังหัวเราะ”
ระบบ “...นี่คุณเรียกว่าหัวเราะเหรอครับ?”
กู้เยี่ยนอันยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนกำลังมีความสุข
“ฉันจะเรียกนายว่าเสี่ยวจิ่วแล้วกัน” เขาพูดขึ้นกะทันหัน
“เอ๊ะ?” ระบบชะงักไปครู่หนึ่ง “ทำไมล่ะครับ?”
“039 เสี่ยวจิ่ว เรียกง่ายดี” กู้เยี่ยนอันเปิดผ้าห่มแล้วลงจากเตียง เท้าเปล่าเหยียบพื้นปูนเย็นเฉียบ ก่อนเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง—สนามกีฬา อาคารเรียน ลานชักธง และนักเรียนในชุดเครื่องแบบที่ทยอยเดินไปโรงอาหารเป็นกลุ่มเล็ก ๆ
ทุกอย่างดูสมจริงเหลือเกิน
สมจริงจนทำให้อยากตาย
“โฮสต์ ระบบขอเตือนว่าภารกิจแรกของคุณคือ—”
“ทำให้กลุ่มตัวเอกไว้ใจใช่ไหม?” กู้เยี่ยนอันพูดต่อแทน น้ำเสียงเหมือนกำลังอ่านคำชี้แจงที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองเลยสักนิด
“ใช่ ๆ! คุณรู้ได้ยังไงครับ?”
“เดาเอา” เขามองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาไร้จุดโฟกัส “ในนิยายก็เขียนกันแบบนี้ทั้งนั้น”
เสี่ยวจิ่วเงียบไปครู่หนึ่ง คงไปเปิดคู่มือดู พอกลับมาพูดอีกครั้ง น้ำเสียงก็เบาลง “เอ่อ...โฮสต์ มีอะไรอยากถามไหมครับ?”
กู้เยี่ยนอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย “ย่าของฉันล่ะ?”
“เอ่อ ตามข้อมูลที่กำหนดไว้ ย่าของคุณในโลกนี้...อาศัยอยู่ในชนบทของมณฑลซานตง สุขภาพยังแข็งแรงดีครับ”
ถ้าอย่างนั้นก็ดี
อย่างน้อยในโลกนี้ ย่าก็ยังมีชีวิตอยู่
กู้เยี่ยนอันหลุบตาลง ไม่พูดอะไรอีก
เขายืนอยู่หน้าต่างนานมาก นานจนเสียงกริ่งอ่านหนังสือตอนเช้าดังขึ้นแล้วหยุดไป นานจนได้ยินเสียงครูเวรเดินตรวจห้องพักดังมาจากทางเดิน
“โฮสต์ คุณไม่ไปเข้าเรียนเหรอครับ?”
“ไม่ไป”
“แต่—”
“ฉันบอกว่าไม่ไป” น้ำเสียงของเขาไม่ดัง ทว่าเสี่ยวจิ่วก็หุบปากฉับในทันที
บันทึกระบบแอบเพิ่มรายการใหม่หนึ่งรายการ—
【การประเมินสภาพจิตใจของโฮสต์: ไม่ทราบแน่ชัด แนะนำให้เฝ้าสังเกตต่อไป】
เสี่ยวจิ่วมองบันทึกรายการนั้นแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ตัวมันเป็นระบบมือใหม่ จึงไม่แน่ใจว่านี่ถือเป็นเรื่องปกติหรือเปล่า
มันตัดสินใจว่าจะยังไม่พูดอะไรไปก่อน
ส่วนกู้เยี่ยนอันยังคงยืนอยู่หน้าต่าง มองวิทยาเขตที่ไม่คุ้นเคยเบื้องหน้า ในหัวมีเพียงความคิดเดียว—
ต้องเริ่มต้นใหม่อีกแล้ว
เหนื่อยจริง ๆ