หวังซิ่วจือมองหลินฮ่าว แล้วเหลือบมองลูกสาวที่กำลังงอนอยู่ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา “เธอตามใจจิ้งชูขนาดนี้ ระวังจะเลี้ยงจนกลายเป็นคุณหนูเอาแต่ใจนะ”
หลินฮ่าวยิ้มพลางหันไปมองหลินจิ้งชู “เมียฉันเอง ไม่ทะนุถนอมเธอแล้วจะให้ไปทะนุถนอมใคร? อีกอย่าง ฉันรู้อยู่แก่ใจว่าจิ้งชูเป็นคนยังไง เธอใจดี รู้ความ เรื่องนี้ไม่มีวันเปลี่ยนหรอก”
หลินจิ้งชูได้ยินแล้วใจสั่นระริก เธอเชิดคางอย่างปลื้มปริ่ม ก่อนเหลือบมองหวังซิ่วจืออย่างได้ใจ หวังซิ่วจือทั้งฉุนทั้งขำ ยื่นมือไปจิ้มหน้าผากเธอ “เอาละ ฉันจะพูด พวกเธอตั้งใจฟังให้ดี”
หลินฮ่าวพยักหน้า “ป้าหวังพูดมาได้เลยครับ ผมจะจำทุกคำไม่ให้ตกหล่น”
หลินจิ้งชูเองก็นั่งตัวตรง ตั้งใจฟัง
หวังซิ่วจือเว้นจังหวะ ก่อนเริ่มพูด “เริ่มจากลุงใหญ่ทั้งสามคน ลุงสามฉลาดก็จริง แต่ยังพอมีเส้นแบ่ง แค่ขี้เหนียวไปหน่อย นอกนั้นก็ไม่มีข้อเสียอะไร ส่วนลุงสองสมองไม่ค่อยทันใคร ใครตะโกนว่า ‘ช่วยหน่อย’ ก็วิ่งพรวดเข้าไปทันที เอาแต่คิดไต่เต้าขึ้นไป เพื่อหมวกขุนนางแล้วทำได้ทุกอย่าง ส่วนลุงใหญ่สุดเดาทางยากที่สุด จิตใจลึกซึ้ง แถมไม่มีลูก เขาวางแผนหาคนมาดูแลตอนแก่และจัดการงานศพให้ตั้งนานแล้ว ตอนนี้ก็จับจ้องเจียตงซวี่จากตระกูลเจียอยู่ เพราะอย่างนั้นถึงเข้าข้างตระกูลเจียทุกเรื่อง ส่วนเจ้าทึ่มจู๋น่ะ คงเป็นตัวเลือกสำรองคนหนึ่ง เลี้ยงไว้เผื่อใช้ แต่ตระกูลเจียเป็นที่แบบไหน? เป็นแหล่งรวมเรื่องวุ่นวาย! จำให้ขึ้นใจ ถ้าหลบได้ก็หลบ อย่าเข้าไปยุ่ง”
หลินจิ้งชูยังไม่เข้าใจ “แม่ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับที่อวี่สุ่ยจะต้องลำบากในอนาคตล่ะ?”
หวังซิ่วจือกลอกตามองเธอ “จิ้งชู ฉันถามหน่อย ชีวิตของตระกูลเจียสบายจริงเหรอ?”
หลินจิ้งชูคิดดู “เจียตงซวี่ได้เงินเดือนเดือนละ 33 หยวน ส่วนเจี่ยจางซื่อก็มีทะเบียนบ้านเป็นคนชนบท ชีวิตน่าจะไม่ถึงกับฝืดเคืองนี่คะ?”
หลินฮ่าวยิ้มแล้วรับคำ “จิ้งชู ตอนนี้ยังพออยู่ได้ก็จริง แต่เจียตงซวี่ยังไม่ได้แต่งงานนี่ รอแต่งงานมีลูกอีกสักสองสามคน กลายเป็นครอบครัวห้าหกคน ต้องพึ่งเงินสามสิบกว่าหยวนของเขาคนเดียว จะยังสบายอยู่ได้เหรอ?”