"หลี่เฟิง หลี่เฟิง..."
"อ๊ากกก!"
ปัง ปัง ปัง~
ป้าหลินหมอบอยู่บนหน้าผายอดเขา มือทั้งสองข้างทุบผาหินอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อเห็นหลี่เฟิงร่วงลงไป ใจนางเจ็บร้าวราวถูกบีบ
ชั่วขณะนั้น นางรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม
ไม่มีความปรารถนาจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
จิตใจดับวูบสิ้นหวัง
"เสี่ยวลี่ อย่าดึงฉัน ฉันบอกแล้ว ถ้าเขาเป็นอะไรไป ฉันจะไม่อยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว เธอต่อไปก็ดูแลตัวเองดีๆ เถอะ"
ป้าหลินผลักมือเสี่ยวลี่ออก กลัวว่าจะพาเธอตกลงหน้าผาไปด้วย
"ป้าหลิน ฟังฉันก่อน..."
อวี๋เสี่ยวลี่น้ำตาไหลพราก พูดเสียงดังว่า "ถ้าหลี่เฟิงตายจริง เราก็หาทางเก็บศพเขา ฝังเขาแล้ว ฉันจะตายไปพร้อมกับคุณ"
"ฮือๆๆ~"
ป้าหลินร้องไห้โฮจนแทบขาดใจ
อวี๋เสี่ยวลี่พูดต่อ "เขาช่วยพวกเราไว้หลายครั้ง ถ้าเขาตาย พวกเราต้องฝังเขาให้ดี แล้วค่อยตายตามกันไป"
"เสี่ยวลี่ เธอพูดถูกแล้ว" ป้าหลินหมดหนทาง ร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง "เราต้องหาทาง ฝังหลี่เฟิงก่อนแล้วค่อยตายตามกันไป"
"เอ๊ะ ไม่ใช่นะ!"
ขณะที่ป้าหลินกำลังร้องไห้อย่างสุดเศร้า จู่ๆ อวี๋เสี่ยวลี่ก็ฉุกคิดอย่างสงสัย
"ทำไมหรือ?" ป้าหลินถามทั้งร้องไห้
"หลี่เฟิงตกลงไปตั้งนานแล้ว ที่ก้นผาดูเหมือนไม่มีเสียงตกถึงพื้นเลยนะ" อวี๋เสี่ยวลี่กล่าว
"ฉันไม่รู้ ฮือๆๆ..."
ป้าหลินใจลนลานจนไม่ได้สังเกตจุดนี้
"ก่อนหน้านี้สองคนป่าตกลงไป เสียงกระแทกพื้นดังมาก แต่พอหลี่เฟิงตกลงไป ด้านล่างกลับเงียบกริบ"