พายุกำลังจะมา
หลังจากพายุฝนมาเยือน พวกคนป่าจะหยุดเคลื่อนไหว
เมื่อครู่พวกมันไล่ล่าพวกเขา คงเหลือแค่ไม่กี่คนเฝ้าแคมป์ไว้
หลี่เฟิงจะใช้โอกาสนี้บุกกลับไปชิงเสบียงคืน
หากปราศจากเสบียงเหล่านั้น พวกเขาคงเอาชีวิตรอดบนเกาะนี้ได้ยาก
ครืนๆ~
ระหว่างหลี่เฟิงย้อนกลับทางเดิม เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องบนฟากฟ้า
เสียงฟ้าร้องสนั่นราวกับผ่านมาแค่ข้างหู
ซ่าๆ~
เปาะแปะๆ~
ในมวลเมฆดำ จู่ๆ ก็มีเม็ดฝนขาวโพลนร่วงหล่น
เม็ดฝนเหล่านี้ดุจไข่มุกกระทบใบไม้ แล้วหยดลงสู่พื้นดิน
สายฝนหนักขึ้นเรื่อยๆ
หลี่เฟิงเชยหยดน้ำบนใบหน้า พลางถือดาบยาววิ่งไปตลอดทาง
"ฉันต้องเอาเสบียงกลับมา ฉันจะต้องรอดชีวิตกลับไปอย่างปลอดภัย"
หลี่เฟิงวิ่งฝ่าผืนป่าอย่างรวดเร็ว พูดพึมพำกับตัวเองด้วยฝีเท้าอันรวดเร็ว
ฝนเทหนักขึ้นทุกที เสื้อผ้าของเขาเปียกโชก
ความเย็นวาบราวกับไอเย็นแทรกซึมเข้าไปในกาย
"ตกมาเถอะ ตกมา ให้พายุฝนนี้รุนแรงยิ่งกว่าที่เคย"
หลี่เฟิงโชยลมกรรโชก อาบสายฝน มุ่งหน้าอย่างรวดเร็วตลอดเส้นทาง
ประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมงให้หลัง เขามองเห็นเทือกเขาคุ้นตานั้น
เทือกเขานี้เหมือนงูเหลือม ราวกับเลื้อยคลานอยู่บนผืนแผ่นดิน
ถ้ำแคมป์ก่อนหน้านี้ของพวกเขา อยู่กลางเทือกเขานี้
เมื่อเห็นเทือกเขาที่ทอดตัวลดเลี้ยวนี้ หลี่เฟิงก็หยุดฝีเท้า ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าใกล้
แม้หลังพายุฝน พวกคนป่าจะหยุดเคลื่อนไหว แต่กันไว้ดีกว่าแก้
หากพลาดพลั้งไปเจอคนป่าโจมตี ถูกซุ่มทำร้าย อาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นได้