พายุฝนหยุดแล้ว แต่ยังมีฝอยฝนปรอย ๆ
ละอองฝนบางตาปะปนกับลมหนาว สะบัดปะทะใบหน้าคนทั้งสามเป็นระยะ
หลี่เฟิงกับอีกสองคนหนาวจนตัวสั่น
หลินผิงและอวี๋เสี่ยวลี่เข้มแข็งมาก
ทั้งสองกัดฟันหามเปลสนาม ใช้พลังใจล้วน ๆ ค้ำจุน
เด็กสาวคนนั้นนอนหมดสติอยู่บนเปล
หลี่เฟิงคอยดูอาการของเธอตลอดเวลา
เด็กสาวคนนี้ลมหายใจแผ่วลงเรื่อย ๆ ชีพจรก็ไม่เต้นแรงเหมือนเมื่อก่อน
เห็นท่าทางเธอย่ำแย่ลงทุกขณะ หลี่เฟิงก็หวังให้ถึงแคมป์เร็ว ๆ
ไม่อย่างนั้นเด็กสาวต้องแข็งตายแน่
“โอ๊ย~”
อวี๋เสี่ยวลี่พลันขาอ่อนล้มลงคุกเข่า เปลสนามร่วงตกพื้น เด็กสาวเกือบกลิ้งตกตามลงมา
“เสี่ยวลี่ ไม่เป็นไรนะ?” หลี่เฟิงหันหน้ามาถาม
“ไม่ได้ล้มเจ็บตรงไหนใช่ไหม?” หลินผิงก็ถามอย่างเป็นห่วง
“ขอโทษด้วย ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
อวี๋เสี่ยวลี่รีบอธิบายลนลาน
“ไม่ต้องขอโทษ เจ็บตรงไหนไหม?” หลี่เฟิงเป็นห่วงแต่สภาพร่างกายของเธอ
“ไม่เป็นไร แค่เข่ากระแทกไปหน่อย ปวดนิดหน่อย”
อวี๋เสี่ยวลี่ยู่ปาก ยกมือขึ้นนวดเข่า
เมื่อกี้เธอเผลอคุกเข่าลงโดยไม่ระวัง เข่ากระแทกหิน เลยเจ็บนิดหน่อย
“ลำบากแล้ว คราวนี้ให้ฉันเปลี่ยนบ้างเถอะ”
หลี่เฟิงเตรียมจะหามเปลเอง สาวน้อยคนนี้ลำบากเกินไป เหนื่อยเกินไปแล้ว
“พี่หลิน ฉันไม่เป็นไร ฉันยังทนไหว คุณแค่ปกป้องพวกเราให้ดีก็พอ”