"น้องชาย ถ้าข้ารอดตายจากคราวนี้ ข้าจะกลับมารับศพเจ้าไปฝังอย่างสมเกียรติ"
"ข้าจะใช้ชีวิตคนป่าพวกนี้สังเวยให้เจ้า จะฆ่าพวกมันให้หมดทุกผู้ทุกนาม"
ระหว่างที่คนกลุ่มหนึ่งวิ่งหนีไปข้างหน้า เหลยเฒ่าหู่ก็สบถสาบานอย่างเอาเป็นเอาตาย
เขาต้องการล้างแค้นให้สาสมใจ
หลังจากพุ่มหญ้าด้านหน้ามีความเคลื่อนไหวผิดปกติ ก็เห็นคนป่าสามคนถือธนูเตรียมยิงพวกเขา
คนป่าสามคนนี้ต้องการแก้แค้นให้พวกพ้อง
ใครก็ตามที่กล้าฆ่าพวกพ้องของพวกมัน พวกมันจะตอบโต้กลับอย่างโหดเหี้ยมเป็นร้อยเป็นพันเท่า
"หลี่เฟิง ด้านหน้ามีคนป่า!"
เมื่อเห็นคนป่าสามคนนั้น หลินผิงก็ตกใจ
อวี๋เสี่ยวลี่คิดในใจว่า ถ้าหลี่เฟิงตกอยู่ในอันตราย นางจะใช้ร่างกายบังลูกธนูให้เขา
นางยอมตายดีกว่าให้หลี่เฟิงบาดเจ็บ
หลินผิงก็มีความคิดเช่นเดียวกัน
นางต้องการใช้ร่างกายบังธนูให้หลี่เฟิงในยามคับขัน
"น้องหลี่เฟิง ด้านหน้ามีคนป่า ในมือพวกมันมีธนู"
เมื่อเห็นคนป่าสามคนนั้น เหลยเฒ่าหู่ก็อยากหันหลังวิ่งหนีไปทางด้านหลัง
คนที่วิ่งอยู่ข้างหน้ามักจะถูกยิงง่าย
"ท่านประธานเหลย อย่ากลัวไปเลย มีข้าอยู่ข้างหลังท่าน ข้าจะบังธนูให้ท่านเอง" หลี่เฟิงยังคงดันเขาต่อไป เร่งให้เขารีบพุ่งไปข้างหน้า
"น้องชาย พวกคนป่าเหล่านี้ดุร้ายมาก ในมือพวกมันมีธนู พวกเราหาที่หลบก่อนเถอะ"
เมื่อเห็นธนูสามคันนั้น เหลยเฒ่าหู่ก็ตกใจจนขาอ่อน
น้องชายเขาเมื่อก่อนโน้นถูกธนูยิงไปหลายดอก เกือบถูกยิงจนเป็นเม่นแล้ว
"ท่านประธานเหลย ไม่ทันแล้ว รีบพุ่งเข้าไปเลย"
หลี่เฟิงไม่ยอมให้เขาถอยหลัง และไม่ยอมให้เขาหมอบลง
"ไม่ได้นะ มันอันตรายเกินไปแล้ว"
ขณะที่เหลยเฒ่าหู่ตะโกนด้วยความหวาดกลัว คนป่าสามคนนั้นก็รีบยิงธนูออกไป