ระหว่างพักผ่อนในลานกว้าง หลินผิงกับอีกคนนั่งลงบนพื้นทันที
พวกเธอเหนื่อยมาก ปวดเมื่อยไปทั้งตัว หมดแรงแทบสิ้น
หิวจนตัวแทบไม่มีเรี่ยวแรง
หลี่เฟิงก็ทั้งเหนื่อยทั้งหิวเหมือนกัน
เสื้อผ้าที่ใส่ก็เปียกชุ่มไปหมด
โชคดีที่แดดแรงมาก ใส่เสื้อเปียกๆ ก็ไม่หนาว
ตอนที่เขาจะเตรียมหาอาหาร จู่ๆ สาวน้อยคนนั้นก็ตื่นขึ้นมา
"อ๊าา~"
สาวน้อยคนนี้ตื่นขึ้นมาแล้วก็กรีดร้องเสียงดังลั่น ปีนป่ายคลานไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต
"ลูกรัก อย่าวิ่งสิ" หลินผิงรีบคว้าตัวเธอไว้
"อ๊าาา~"
เธอมีอาการทางจิตเหมือนคนเสียสติ ผลักหลินผิงออกแรงๆ แล้วก็วิ่งต่อไปในป่า
"ลูกรัก~" หลินผิงตะโกนเรียกแล้วก็พูดอย่างรีบร้อน "หลี่เฟิง อาจเป็นเพราะเธอออกแรงหนักไปหน่อย สภาพจิตเธอเริ่มไม่ดีแล้ว รีบตามเธอไป อย่าให้เธอหนีไปได้"
สาวน้อยคนนี้ก่อนหน้านี้สภาพจิตใจถือว่ายังปกติ เธอเชื่อฟังหลินผิงมาก และก็ว่านอนสอนง่าย
แต่พอถูกสลบแล้วตื่นขึ้นมา เธอเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน
สภาพจิตใจแทบจะเสียสติเต็มที
"พี่สาว อย่าวิ่งสิ เธอจำพวกเราไม่ได้แล้วเหรอ? ในป่าแบบนี้อันตรายมาก รีบหยุดก่อนเถอะ"
อวี๋เสี่ยวลี่ตะโกนเรียกอย่างร้อนใจ
"หยุดนะ อย่าวิ่ง"
หลี่เฟิงรีบวิ่งตามไป
แต่สาวน้อยคนนี้พอเสียสติแล้ว วิ่งหนีได้เร็วมาก
หลี่เฟิงทั้งเหนื่อยทั้งหิว เสื้อผ้าเปียกโชก หมดแรงไปทั้งตัว เกือบจะตามไม่ทันอยู่แล้ว
สาวสองคนนั้นก็รีบวิ่งตามไปติดๆ
"ลูกรัก อย่าวิ่ง อย่าวิ่งน่าาา"
หลินผิงวิ่งตามจนหอบแทบขาดใจ
อวี๋เสี่ยวลี่ก็เหนื่อยจนหายใจไม่ทันเหมือนกัน