"แม่เจ้า นั่นมันตัวอะไรเนี่ย สีดำทะมึนใหญ่เบ้อเริ่มเลย"
หลินผิงมองเห็นร่างมหึมาสีดำสนิทในเกลียวคลื่นบ้าคลั่ง ถูกน้ำทะเลซัดเข้าหาฝั่ง
"นั่นดูเหมือนฉลามยักษ์"
หลี่เฟิงเหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วรีบแบกอวี๋เสี่ยวลี่หนีตายต่อทันที
ทั้งสามวิ่งขึ้นที่สูง
พวกเขาวิ่งเลียบแนวเขา
ยังดีที่คืนนี้มีแสงจันทร์
จันทร์ส่องสว่างดั่งกลางวัน
ขณะที่ทั้งสามวิ่งขึ้นที่สูง น้ำทะเลที่ท่วมสูงขึ้นก็ไล่ตามพวกเขาอย่างไม่ลดละ
น้ำทะเลซัดกระแทกโขดหิน กลายเป็นละอองฝนนับหมื่นหยาด สาดกระหน่ำทั้งสามจนเปียกโชกไปทั้งตัว
เมื่อครู่พวกเขารีบร้อนไม่เลือกทาง ดันวิ่งมาจนถึงใต้หน้าผาชันแห่งหนึ่ง
หน้าผานี้โล่งเตียน สูงประมาณห้าหกเมตร
หลินผิงพยายามปีนขึ้นไป
แต่หน้าผาเปียกน้ำทะเล ลื่นมาก
หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง นางก็ร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "หลี่เฟิง หน้าผานี่ลื่นเกินไป ฉันปีนไม่ขึ้นเลย"
หลี่เฟิงมองไปรอบๆ น้ำทะเลเริ่มท่วมขึ้นมาแล้ว
หนีไปทางอื่นไม่ทันแล้ว
"เสี่ยวลี่ ข้าจะโยนเจ้าขึ้นไปก่อน"
หลี่เฟิงรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี เหวี่ยงอวี๋เสี่ยวลี่ขึ้นไปด้านบน
สาวน้อยงามผู้ดิ้นรนเมื่อถูกโยนขึ้นไป คว้าหินแน่น สุดแรงปีนขึ้นไปได้อย่างทุลักทุเล
"พี่หลิน ป้าหลิน หนูขึ้นมาได้แล้ว รีบขึ้นมาเร็วเข้า"
อวี๋เสี่ยวลี่นอนคว่ำอยู่ด้านบน ยื่นมือทั้งสองข้างออกมา อยากดึงพวกเขาขึ้นไป
"ป้าหลิน ขึ้นไปก่อนเถิด"
หลี่เฟิงอยากดันนางให้ปีนขึ้นไป
"หลี่เฟิง เจ้าขึ้นก่อน"