"เชี่ยเอ๊ย แม่งเอ๊ย ไอ้สัตว์ตัวไหนสาดน้ำเย็นใส่กูวะ"
หลินเฟิงสะดุ้งตื่นจากความหนาวเย็นจนตัวแข็งไปทั้งร่าง
ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน ท้องฟ้ามีเดือนกระจ่างดาวเรืองรอง
เขานอนอยู่บนหาดทรายเย็นเฉียบ
"นี่มันที่ไหนกันเนี่ย"
หลินเฟิงขยี้ตา มองทะเลอย่างงุนงง
ค่ำคืนอันหนาวเหน็บ เหนือผืนมหาสมุทรเวิ้งว้างไร้ที่สิ้นสุด มีจันทร์กระจ่างดวงหนึ่งลอยเด่น
ทิวทัศน์ยามราตรีช่างงดงามนัก
"เรือล่ม"
หลินเฟิงนึกขึ้นได้ทันที เรือสำราญเกิดอุบัติเหตุ พวกเขาประสบเหตุเรือล่ม
เกาะแห่งนี้ทั้งลึกลับและเงียบสงัดจนน่าขนลุก
เบื้องหน้าคือทะเล เบื้องหลังคือป่าดึกดำบรรพ์มืดทึบ
"แม่ง นี่มันที่บ้าอะไรวะเนี่ย"
หลินเฟิงสบถพลางลุกขึ้นจากหาดทราย
เขาล้วงกระเป๋าเสื้อ ของติดตัวหายไปจนหมด
"หนาวชิบ"
ลมทะเลพัดมา หลินเฟิงสั่นสะท้านไปทั้งตัว
เขาต้องหาวิธีก่อไฟผิงให้ร่างกายอบอุ่น
หากไม่มีแหล่งไฟ เขาคงประคองตัวถึงพรุ่งนี้ได้ยาก
"หืม~"
"ผู้หญิง"
ขณะที่หลินเฟิงกำลังครุ่นคิดหาทางก่อไฟ ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ใต้โขดหิน
หญิงสาวนอนนิ่งอยู่บนหาดทราย ไม่รู้ว่าตายไปแล้วหรือยัง
หลินเฟิงเข้าไปใกล้ เห็นว่าหญิงสาวผมยาวสยาย สวมกางเกงยีนส์รัดรูปและเสื้อยืดรัดรูป
ฉิบ~
ผู้หญิงคนนี้รูปร่างดีเหลือเกิน สะโพกใหญ่
เอวคอด ราวกับนางเงือกแสนสวย แถมยังมี 36D
สุดยอดเลยนะเนี่ย
หลินเฟิงอยากตรวจร่างกายให้เธอ
ผู้หญิงนี่เซ็กซี่และมีทรวดทรงอวบอิ่มนัก ถ้าตายไปก็น่าเสียดายแย่
หวังว่าเธอยังไม่ตายนะ
แต่ถ้าตายแล้ว แค่ยังมีไออุ่นก็ยังดี
"หลินผิง คุณป้าหลิน"
หลินเฟิงเพิ่งย่อตัวลงจะเข้าไปตรวจดู ก็ต้องตกใจ
ผู้หญิงคนนี้คือคุณป้าหลินนี่นา
คุณแม่ของอดีตประธานบริษัทของเขาเอง
หลินเฟิงทำงานต่อสู้ดิ้นรนมาหลายปี จนขึ้นเป็นหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยของบริษัทตระกูลหลินได้สำเร็จ
คอยปกป้องดูแลความปลอดภัยของบริษัทมาตลอดทาง
แต่ทว่าประธานหลินเพิ่งเข้ารับตำแหน่ง ก็ไล่เขาออกเสียแล้ว
เขาหงุดหงิดใจ อยากไปต่างประเทศเพื่อช่วยงานอาจารย์พี่หญิงที่ดูแลสำนักศิลปะการต่อสู้ แต่แล้วเรือสำราญก็เกิดเรื่อง
ผู้คนหลายพันบนเรือจมลงสู่ก้นทะเลหมดสิ้น
"แม่งเอ๊ย เวรกรรมแท้ ๆ กรรมตามทัน"
นึกถึงสีหน้าแววตาของประธานหลินตอนไล่เขาออกทีไร หลินเฟิงก็ไม่อยากจะยุ่งกับแม่ของเธอเลยจริง ๆ
แต่ว่าคุณป้าหลินปฏิบัติต่อพนักงานก็ดีใช้ได้
คุณป้าหลินสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาจากมือเปล่า หลังจากยกบริษัทให้ลูกสาวแล้ว เธอยังคงคอยให้ความอบอุ่นกับพนักงานอยู่บ่อยครั้ง
"อือ~ โอ้~"
ระหว่างที่หลินเฟิงกำลังใจลอย หูก็ได้ยินเสียงยั่วยวนสองเสียงดังแว่วมา
เสียงนี้กลมกล่อมยั่วยวนและน่าหลงใหลยิ่งนัก
เห็นคุณป้าหลินร่างกระตุก อกและท้องกระเพื่อมขึ้น พลางสำรอกน้ำทะเลออกมาคำหนึ่ง
"คุณป้าหลิน ไม่นึกว่ายังมีชีวิตอยู่ ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะเป่าปากช่วย"
หลินเฟิงรีบกดหน้าอกช่วยชีวิต
"ใหญ่มากเลยนะนั่น"
กดผิดที่แล้ว
หลินเฟิงไม่ได้ตั้งใจ เมื่อครู่ร่างกายเขายังแข็งเกร็ง มือทั้งสองเลยกดพลาดตำแหน่ง
เขาเป่าปากและกดทรวงอกไปพร้อมกัน สลับไปมา
หลังจากการช่วยเหลืออยู่ครู่หนึ่ง หลินผิงก็อ้าปาก อ๊าก ๆ ๆ สำรอกน้ำทะเลออกมาจำนวนมาก
"อ๊า ไอ้คนลามก ผีทะเล อย่านะ"
ตอนหลินผิงได้สติขึ้นมา ก็พบว่ามีใครบางคนเอามือทั้งสองข้างกดอยู่บนหน้าอกของเธอ
เธอตกใจกรีดร้องดิ้นรน
ตั้งแต่สามีจากไปเพราะอุบัติเหตุรถคว่ำเมื่อสิบปีก่อน
สิบปีมานี้เธอไม่เคยถูกเนื้อต้องตัวผู้ชายเลย
แม้เธอจะเลยสี่สิบมาแล้ว แต่หลายปีมานี้ใจสงบระงับราคะ ทะนุบำรุงตัวเองดีมาก ดูอ่อนเยาว์กว่าผู้หญิงวัยสามสิบเสียอีก
หลายปีมานี้ บุคคลที่ประสบความสำเร็จมากมาย หนุ่มเนื้อหอม หนุ่มนายแบบ ต่างก็อยากจะมากราบหมอนอยู่ใต้กระโปรงของเธอ แต่ล้วนถูกเธอปฏิเสธ
เธอมีมาตรฐานในการเลือกคู่สูงมาก
ยอมขาดดีกว่าขอให้เกินมา
ถ้ายังไม่เจอผู้ชายที่ทำให้เธอถูกใจ
เธอยอมลงมือจัดการกับความยากลำบากในชีวิตด้วยตัวเองดีกว่า
"อ๊า อย่านะ ขอร้องล่ะอย่าแตะต้องฉันเลย ฉันยอมให้เงินนาย ให้นายไปหาผู้หญิงคนอื่น แต่ขออย่าแตะต้องร่างกายฉันเลย"
หลังจากหลินผิงฟื้นขึ้นมาอย่างอ่อนแรง ก็รีบร้อนขอร้อง
เธอรักษาพรหมจรรย์มานานกว่าสิบปีแล้ว ไม่อยากถูกใครพรากความบริสุทธิ์ไป
"คุณป้าหลิน ผมเอง" หลินเฟิงกล่าว
"หือ หลินเฟิง ทำไมถึงเป็นนายล่ะ"
พอเห็นเป็นเขา หลินผิงก็ประหลาดใจมาก
หลินเฟิงถูกลูกสาวเธอไล่ออกไปแล้ว เหตุใดถึงได้ติดตามพวกเธอมาอยู่บนเรือลำเดียวกัน แล้วยังมาปรากฏตัวที่นี่ได้อีก
หรือว่าหลินเฟิงจะเป็นหมาหื่น ติดตามเธอมาเป็นเงาตลอดทาง ต้องการจะยึดครองเรือนร่างของเธอ
จุ๊บ~
ขณะที่หลินผิงกำลังคิดฟุ้งซ่าน กระดุมเสื้อก็เกิดหลุดออก เผยผิวขาวนวลเนียนออกมาครึ่งหนึ่ง
หลินเฟิงก้มลงมาเห็นภาพนั้นพอดี
"อ๊า หลินเฟิง ฉันเป็นคุณป้าหลินของนาย เป็นแม่ของประธานเธอนะ นายอย่าได้ล่วงเกินเชียวนะ"
หลินผิงรีบยกมือสองข้างป้องไว้ข้างหน้า อยากจะวิ่งหนีเตลิดไป