“หลี่เฟิง ฉันสิบกว่าปีไม่ได้แตะต้องผู้ชายแล้วนะ รักษาพรหมจรรย์มาตลอดเลย”
หลินผิงเอามือกุมอกแน่น เธอจะป้องกันขั้นสุด
“คุณรักษาพรหมจรรย์มาสิบกว่าปีนี่ มันเกี่ยวอะไรกับผมด้วย”
หลี่เฟิงทำหน้าไม่ยี่หระ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้รักษาเพื่อเขา จะมาเกี่ยวอะไรกับเขา
“ไอ้หนุ่ม ฉันปีนี้อายุ 40 แล้ว แก่กว่าเธอตั้ง 15 ปี อย่าคิดจะจีบฉันเชียว”
หลินผิงกลัวโดนบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาต
ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป เธอไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
“คุณอยู่คนเดียวตั้งสิบกว่าปี ถ้ายังไม่รู้อีก เดี๋ยวแก่ไปก็ไม่มีประโยชน์แล้วนะ”
หลี่เฟิงจ้องมองรูปร่างอวบอิ่มของเธอ
เสน่ห์ยังเปรี่ยมเลยนะ!
มีกลิ่นอายของความเป็นผู้หญิง!
ยั่วยวนชวนมอง!
“ไอ้หนุ่ม แกนี่มันนักเลง ชอบลวนลาม”
หลินผิงลุกขึ้นมาแล้ววิ่งหนีไปอย่างทุลักทุเล
ช่วงหลายปีที่เธอเป็นม่าย เธอเคยเจอผู้ชายหลากหลายรูปแบบ
มีหนุ่มน้อยหน้าหวานบางคนถึงกับอยากให้เธอรับเป็นลูกอุปถัมภ์
แต่เธอปฏิเสธทั้งหมด
เธอวิ่งไปได้สิบกว่าเมตร ก็พบว่าหลี่เฟิงไม่ได้ตามมา
กัว~
ในป่าดึกดำบรรพ์ด้านหลัง จู่ๆ ก็มีเสียงนกประหลาดร้องขึ้น นกทะเลนับไม่ถ้วนพากันตกใจบินหนีไป
“อ๊ะ!”
หลินผิงตกใจกับเสียงนกประหลาดนั้น
หลังจากลมทะเลพัดมา เธอก็ได้สติขึ้นมาทันที
พวกเธอพัดมาเกาะร้าง กลางดึก เกาะนี้ต้องอันตรายมากแน่ๆ
ถ้าไม่มีผู้ชายปกป้อง เธออาจถูกสัตว์ป่ากัดตายเมื่อไหร่ก็ได้
สัตว์ป่ามันไม่มีความเมตตา ไม่มีทางปล่อยชีวิตเธอเพราะความเซ็กซี่หรอก มันจะยิ่งกินอย่างโหดเหี้ยม
กัดได้ลึกกว่าเดิม
เพราะผิวเธอขาวนุ่ม กัดปุ๊บก็จมลงไปเลย
“หลี่เฟิง ป้าอยากทำข้อตกลงสามข้อกับเธอหน่อย ได้ไหม”
หลินผิงเอามือกอดอกแน่น หนาวจนตัวสั่น
“คุณจะพูดอะไร” หลี่เฟิงถาม
หลินผิงไม่กล้าเข้าใกล้ เธอยืนเว้นระยะห่างแล้วพูดว่า “ข้อแรก เธอห้ามรังแกป้า ข้อสอง เธอต้องรับประกันความปลอดภัยของป้า ข้อสาม เธอต้องดูแลป้าอย่างดี”
“คุณไม่ใช่แม่ของผม จะมาเรียกร้องอะไรกับผมได้”
หลี่เฟิงปฏิเสธทันที
พัดมาเกาะร้าง เกาะนี้มีอันตรายอยู่ทุกหนทุกแห่ง
เขายากที่จะรับประกันความปลอดภัยของหลินผิง
“แค่เธอรับประกันความปลอดภัยให้ป้า พอกลับไปที่บริษัท ป้าจะให้เธอเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยต่อไป เดือนละสามหมื่น”
“แค่มีเงิน อยากเล่นผู้หญิงก็ไม่ขาด ไม่ต้องมาจีบป้าหรอก”
หลินผิงยื่นข้อเสนอที่ยั่วใจ
เงินเดือนสามหมื่นคือเพดานของคนทั่วไป
หลี่เฟิงตอนอยู่บริษัทก็แค่เดือนละหมื่น
“อย่ามาให้ความหวังลมๆ แล้งๆ เลย ม้าดีไม่เคยกินหญ้าย้อนกลับ ในเมื่อผมถูกไล่ออกโดยลูกสาวคุณ ก็ไม่คิดจะกลับไปอีกแล้ว”
หลี่เฟิงทิ้งประโยคนี้ไว้ แล้วหันหลังเดินเข้าป่าไป
เขาอยากหาฟืนมาขุดไม้จุดไฟ
ถ้าไม่มีไฟ คืนนี้ต้องหนาวตายแน่
“หลี่เฟิง เธอจะไปไหน ป้ากลัวนะ”
เห็นเขาเดินไป หลินผิงก็กลัวขึ้นมาทันใด
เกาะนี้มืดสลัวจนขนลุก
“ผมทำตามข้อเรียกร้องของคุณไม่ได้ ต่างคนต่างอยู่ไปก็ดี”
หลี่เฟิงมีอคติกับแม่ลูกคู่นี้อยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้เขาทำงานขยันขันแข็ง
ผลลัพธ์กลับเพราะในเวลางาน เขาไม่ได้ทำความเคารพประธานคนใหม่ ก็เลยถูกไล่ออกอย่างไม่มีเหตุผล
“หลี่เฟิง เถิงเอ๋อร์ก่อนหน้านี้ไม่สมควรไล่เธอออกจริงๆ ป้ายังต่อว่าเธอไปหลายครั้งเลย ป้าขอโทษแทนเธอนะ” หลินผิงรีบอ่อนข้อ พูดจาหว่านล้อม
“ถ้าขอโทษแล้วแก้ทุกปัญหาได้ แล้วจะมีกฎหมายไว้ทำไมกัน”
ไม่ใช่ว่าหลี่เฟิงใจแคบไม่ยอมรับคำขอโทษ
แค่คำขอโทษคำเดียวมันแก้ปัญหาแบบนี้ไม่ได้
ฟิ้วว~
ลมทะเลพัดผ่านมาทีหนึ่ง หลินผิงรู้สึกหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ
เกาะนี้แปลกประหลาดเกินไปแล้ว
เห็นหลี่เฟิงเดินไกลออกไปเรื่อยๆ เธออยากจะตามไป แต่ก็กลัวถูกฉวยโอกาส
ไม่ตามไป ก็กลัวว่าจะเกิดอันตราย
เธอลำบากใจ ลังเลและขัดแย้งในใจ
“หลี่เฟิง รอฉันด้วย เธอต้องการเงื่อนไขอะไรถึงจะยอมปกป้องฉัน”
หลินผิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็รวบรวมความกล้าวิ่งตามไป
“ยกเว้นคุณจะยอมเป็นผู้หญิงของผม ไม่งั้นผมไม่มีหน้าที่ต้องปกป้องคุณ”
หลี่เฟิงหันมามองเธอแวบหนึ่ง
ป้าหลินนี่ช่างหยิ่งทะนงจริงๆ เลยนะ!!!
หุ่นนี่มันเยี่ยมยอด ถ้าเกิดในยุคโบราณ เป็นแม่นมก็เลี้ยงครอบครัวได้สบาย
“ไอ้หนุ่ม แกคิดจะตีท้ายครัวป้าเชียวหรือ ฉันผ่านโลกมามากกว่าแกจะตายอีก สะพานที่ฉันเดินยังมากกว่าทางที่แกเดินซะอีก”
หลินผิงปฏิเสธ เธอไม่อยากตกลง
“คุณไม่ตกลง ผมก็ไม่บังคับ ไว้ตอนสัตว์ป่ามันจะกินคุณ คุณก็ไปบอกมันว่าคุณรักษาพรหมจรรย์มาสิบกว่าปีแล้ว ขอให้มันปล่อยคุณไป” หลี่เฟิงกล่าว
“ไอ้หนุ่ม แกจะให้ฉันโมโหตายรึไง ไอ้สัตว์ป่ามันไม่เข้าใจหรอกนะ”
หลินผิงโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม
“ไอ้สัตว์ป่ามันไม่เข้าใจป้า แต่ผมเข้าใจคุณ”
หลี่เฟิงขยับเข้าไปใกล้ หลินผิงตื่นเต้นจนหายใจลำบาก “เดี๋ยวก่อน”
เธอรีบห้าม “ตอนนี้มันหนาวเหน็บ ลมหนาวพัด ถ้าพวกเราทั้งคู่ไม่ใส่เสื้อผ้า เดี๋ยวก็อุณหภูมิต่ำตายแน่ เราควรหาทางก่อไฟผิงให้อุ่นก่อน ถ้าเธอดูแลฉันดีแล้ว ฉันจะยอมเป็นผู้หญิงของเธอ”
หลี่เฟิงรู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผล
อากาศหนาวเหน็บ ถ้าทั้งสองคนเปลือยเปล่า ลมหนาวพัดมา ต้องหนาวแข็งตายแน่
หนาวจนแข็งโป๊ก ร่างกายแข็งทื่อ
สู้หาทางหาฟืน เอาถูไม้จุดไฟก่อนดีกว่า
“ก็ได้ รอให้แก้ปัญหาเรื่องความอบอุ่นและอิ่มท้องก่อน คุณค่อยเป็นผู้หญิงของผม” หลี่เฟิงตกลง
“ตกลง ไม่มีปัญหา” หลินผิงกัดฟันแล้วพยักหน้า
“หวังว่าคุณจะอย่าหลอกผม ผมเกลียดที่สุดที่ถูกคนหลอกลวง”
เขาเคยถูกบริษัทของแม่ลูกคู่นี้หลอก ยังมีเงาติดอยู่ในใจจนทุกวันนี้
“ไอ้หนุ่มโง่ ป้าเป็นคนผ่านโลกมาแล้ว ป้าจะไปหลอกเธอได้ยังไง”
“วางใจได้เลย ป้าจะไม่หลอกเธอหรอก ยังไงป้าก็ไม่ได้เสียหายอะไร”
หลินผิงกัดริมฝีปาก สายตามองหลี่เฟิงอย่างมีเสน่ห์
สายตาเธอนี่ชวนให้หลงใหลจริงๆ
ทั้งสองคนลากสังขารอันอ่อนล้า คอแห้งปากแห้งเดินมาถึงนอกป่า หลี่เฟิงก็สำรวจดูรอบๆ อย่างละเอียด
แม้แสงจันทร์จะสว่างราวกับกลางวัน แต่ในป่าดึกดำบรรพ์กลับมืดสนิท
หากบุ่มบ่ามเข้าไป มีโอกาสถูกสัตว์ป่าจู่โจมได้
“หลี่เฟิง ป่านี่มืดตึ๊ดตื๋อ เราจะหาฟืนเจอมั้ยนะ”
หลินผิงหนาวจนตัวสั่น หน้าซีดเผือด
“ชู่ว อย่าส่งเสียง รีบหมอบลง”
เขามองเห็นเงาดำในป่า ก็รีบกดหลินผิงลงกับพื้น
“อ๊ะ!”
หลินผิงนึกว่าจะถูกเล่นงานซะแล้ว เธอคิดจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่ปากก็ถูกหลี่เฟิงปิดไว้
“อย่าส่งเสียง มีความเคลื่อนไหว”
หลี่เฟิงกระซิบเตือนข้างหูเธอทันที