“ไม่กลัว ข้าไม่กลัว ไม่กลัวสักนิด”
หลังจากหลี่เฟิงพากันออกไปหาไม้ ในถ้ำหลินผิงก็พูดพึมพำกับตัวเอง
นางเป็นห่วงเด็กสาวคนนั้นมากว่าจะเป็นอะไรไป
แล้วก็กลัวกระดูกขาวพวกนั้นด้วย
“พี่หลิน พวกเราโชคดีจริง ๆ เลย เจอเห็ดป่าด้วย”
ตอนที่หลินผิงกำลังกลัว ก็ได้ยินเสียงดังมาจากนอกถ้ำ
หลี่เฟิงทั้งสองกลับมาแล้ว
ตอนที่ทั้งสองหาไม้ในป่า เจอเห็ดป่ากับผักป่าเพียบ
หลี่เฟิงเอาอาหารเล็กน้อยมาจากแคมป์ก่อนหน้านี้
พอมีผักป่ากับเห็ดพวกนั้นแล้ว พวกนางก็จะได้กินอิ่มสักมื้อ
เห็นทั้งสองกลับมา หลินผิงรีบนั่งลงข้าง ๆ เด็กสาวคนนั้น หลังตรง อกผายไหล่ผึ่ง
แกล้งทำเป็นกล้าหาญชาญชัย ไม่กลัวสักนิด
“อ้าว ป้าหลิน ป้าใจกล้าจังเลย หนูนึกว่าป้าจะกลัว พวกเราเลยรีบกลับมา”
อวี๋เสี่ยวลี่วางไม้ลงที่ปากถ้ำ
ตรงหน้าผาชันที่ปากถ้ำยื่นออกมาข้างนอก
ตรงนี้ฝนสาดไม่ถึง
ก่อไฟผิงหนาวข้างนอกได้
ในถ้ำก่อไฟมันอึดอัด
“เชอะ ข้าเป็นใคร ข้าจะกลัวได้ยังไง ข้าผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก นานแล้วที่ไม่กลัวพวกวัวผีงูเสน่ห์พวกนี้”
หลินผิงแกล้งทำเป็นกล้าหาญ ไม่กลัวสักนิด
“อ้าว ในเมื่อป้าไม่กลัว งั้นพวกเราออกไปในป่ากันต่อเถอะ”
“อย่าไปนะ!”
เห็นอวี๋เสี่ยวลี่จะหันหลังกลับ หลินผิงก็รีบห้าม
นางกลัวจริง ๆ
“หนูยังอยากไปหาไม้ในป่าอีกหน่อย อยากสะสมฟืนให้มากกว่านี้”
อวี๋เสี่ยวลี่กังวลว่าไม้พวกนี้จะไม่พอใช้
“ไม้แค่พอใช้ก็พอละ น้องสาวคนนี้อาการหนักนะ ให้ผิงให้อุ่นแล้วกินน้ำก่อน ไม้สะสมมากไปก็เปล่าประโยชน์ ถ้าเหล่าคนป่าตามมาพวกเราก็ต้องย้ายที่อีก”