ฟ่อ~
ขณะที่ทั้งสามกำลังถอยหนี งูประหลาดตัวนั้นก็ยังคงเคลื่อนเข้าใกล้เรื่อย ๆ
“หลี่เฟิง ดูท่าไอ้งูนี่มันจะไม่ยอมปล่อยพวกเราไป มันตามเรามาแล้ว ทำไงดี?”
อวี๋เสี่ยวลี่กับหลินผิงตื่นตระหนกมาก
เจ้างูใหญ่นี่เคลื่อนที่เร็วมาก
หลี่เฟิงสังเกตเห็นรูปแบบบางอย่าง
เมื่อทั้งสามหยุดนิ่ง งูใหญ่ก็จะหยุดด้วย
ทันทีที่ทั้งสามถอยหลัง งูใหญ่ก็จะเคลื่อนเข้าใกล้
ไอ้สัตว์นี่ไม่ตายไม่เลิกสินะ
“พวกคุณถอยต่อไปเถอะ เดี๋ยวผมจัดการมันเอง”
หลี่เฟิงยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับ ปล่อยให้หลินผิงกับอวี๋เสี่ยวลี่ถอยไป
เขาตั้งใจจะรอให้พวกเธอไปไกล ๆ ก่อน แล้วค่อยจัดการกับงูตัวนี้
“งูประหลาดตัวนี้พิษมันน่าจะร้ายแรงมาก อย่าไปต่อสู้พล่านกับมันเลย ระวังโดนกัดแล้วพิษเข้า”
หลินผิงไม่อยากให้หลี่เฟิงต้องเสี่ยง
“พี่หลิน ป้าหลินพูดถูกนะ คุณไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเลย”
อวี๋เสี่ยวลี่ก็กลัวว่าหลี่เฟิงจะโดนพิษตายเหมือนกัน
“งูตัวนี้มันไม่คิดจะปล่อยพวกเราไป ยังไงผมก็จะระวังตัวให้ดี คุณเองก็ระวังด้วยนะ”
หลังจากหลี่เฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่ งูประหลาดก็หยุด
หลินผิงกับอวี๋เสี่ยวลี่ยังคงถอยหลังต่อไป
“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน ในเมื่อจะเอาชีวิตพวกเรา ข้าจะฟันเจ้าให้ขาดเป็นสองท่อน”
หลี่เฟิงกำดาบยาวแน่น เตรียมรับมืออย่างระมัดระวัง
งูตัวนี้มันพิลึกเกินไปแล้ว
เขาไม่กล้าประมาท
ฟ่อ~
งูประหลาดชูหัวขึ้น แล้วแลบลิ้นสีแดงกระดิกไปมา
เมื่อลมในป่าพัดมา กลิ่นคาวงูก็เหม็นคลื่นไส้
ได้กลิ่นนั้นแล้ว หลี่เฟิงแทบจะอ้วกออกมา
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังถอยหลังต่อไป หลี่เฟิงก็สัมผัสได้ถึงอันตรายจากทางด้านหลัง