“ข้าจะฟาดพวกไอ้สัตว์ให้ตาย”
หลินผิงและอีกคนยกกระบองไม้ หมายจะสู้ตายกับคนป่าสองคนนั้น
พวกนางไม่อยากมีจุดจบแบบไป๋เจียวเม่ย
คนป่าสองคนนั้นกำลังจะกระโจนเข้าใส่ หลี่เฟิงก็พุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว
เขาฟันจัดการไปหนึ่งคน อีกคนโกรธจัด แทงสามง่ามมาอย่างดุดัน
หลี่เฟิงคว้าตัวคนป่าที่จัดการไปแล้ว บังไว้ข้างหน้า
เมื่อเห็นว่าแทงโดนพวกเดียวกัน คนป่าคนนั้นกำลังจะดึงสามง่ามออก หลี่เฟิงก็ตวัดดาบยาวดั่งลมสารท ฟันจัดการเขาไปในพริบตา
คนป่าสองคนนี้ถูกเขาจัดการอย่างง่ายดาย
นับตั้งแต่เขาลงมือจนถึงตอนนี้ ฆ่าไปแล้วหกคน
“หลี่เฟิง ขอบคุณนะ”
หลินผิงหน้าอกกระเพื่อมด้วยความตึงเครียด ยังดีที่หลี่เฟิงลงมือ ไม่อย่างนั้นนางกับเสี่ยวลี่ตายแน่
“พวกเจ้าไม่เป็นไรนะ?” หลี่เฟิงถาม
“ไม่เป็นไร”
สองสาวส่ายหน้าอย่างตึงเครียด บอกว่าไม่เป็นไร
“อ๊ากก น้องรองเอ๋ย เจ้าจะตายแบบนี้ไม่ได้นะ!”
“พวกเราสองพี่น้องเคยบอกไว้ว่า จะครองเมืองหยุนไห่ มีแต่เราฆ่าคน ไม่มีใครฆ่าเราได้”
เหลยเฒ่าหู่กอดน้องรอง ร้องไห้อย่างสุดจะทน
เมื่อเห็นว่าน้องรองกำลังจะขาดใจ เขาทุกข์ทรมาน เจ็บปวด
เขามีทุกวันนี้ได้ ก็เพราะน้องรองช่วยเหลือ
ตอนที่เขาทำงานก่อสร้างในเมืองหยุนไห่
หากมีใครกล้าแย่งงานก่อสร้าง น้องรองก็จะลอบฆ่าทั้งครอบครัวของอีกฝ่าย
พวกเขาสองพี่น้องสมรู้ร่วมคิด ช่วยเหลือกัน
ข้างหนึ่งมืด ข้างหนึ่งสว่าง!
ทั้งสองร่วมมือกัน หาเงินทุจริตได้มากมาย