ซ่าาา~
ทันทีที่ได้ยินเสียงน้ำไหลชัดเจน หลี่เฟิงก็ถือดาบยาวเข้าใกล้ถ้ำอย่างระมัดระวัง
หน้าถ้ำมีร่องรอยของกองไฟ
มีรอยไม้ที่ถูกเผาจนเป็นถ่าน
แต่น่าจะผ่านมาหลายสิบปีแล้ว
เพราะในกองขี้เถ้ามีหญ้างอกขึ้นมา
ปากถ้ำที่กว้างแต่เดิมถูกคนใช้หินมาก่อแคบลง
เหลือเพียงช่องทางเข้าที่สูง 1 เมตร กว้างครึ่งเมตร
ช่องนี้ผู้ใหญ่ต้องก้มตัวถึงจะเข้าไปได้
มีคนเคยอาศัยอยู่ที่นี่เมื่อหลายสิบปีก่อน
หลี่เฟิงหยิบก้อนหินแล้วโยนเข้าไปในถ้ำ
เขาใช้หินหยั่งทาง
หากในถ้ำมีสัตว์ป่า มันต้องตกใจวิ่งออกมาแน่
ตึง~
โยนหินลงไปแล้ว ในถ้ำไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
น่าจะไม่มีอันตราย
หลี่เฟิงเดินไปที่ปากถ้ำแล้วมองเข้าไป ข้างในกว้างประมาณหลายสิบตารางเมตร ภายในมีของจุกจิกมากมาย
พื้นเรียบเสมอกัน
ขณะที่เขาสำรวจภายในถ้ำอย่างละเอียด จู่ๆ ก็เห็นของสีขาวซีดอยู่ในนั้น
เหมือนจะเป็นกระดูก
ให้ตายสิ เป็นกระดูกคนจริงๆ ด้วย
กระดูกพวกนั้นกระจัดกระจาย
กะโหลกศีรษะอันหนึ่งหันมาทางปากถ้ำพอดี
เบ้าตาที่ว่างเปล่าเย็นยะเยือกจ้องมองเขาอย่างเย็นชา
ป่าลึก ถ้ำหิน กระดูกขาว แล้วก็กะโหลกหัวกะโหลกนั่นอีก
หลี่เฟิงใจกล้า ไม่กลัวของพวกนี้
"หลี่เฟิง ถ้ำนี้อยู่ได้ไหม?"
หญิงสาวสองคนถามขึ้นจากข้างหลัง
"อืม ถ้ำนี้พออยู่ได้ แต่ว่ามีกระดูกคนอยู่ข้างใน" หลี่เฟิงพูด
"ทำไมถึงมีกระดูกคนล่ะ?" หลินผิงสงสัย
"ไม่รู้สิ"
หลี่เฟิงเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมในถ้ำถึงมีกระดูกคน
"ขอแค่ถ้ำอยู่ได้ก็พอแล้ว กระดูกคนก็ช่างเถอะ แม่เจ้า ฉันจะแย่ตายอยู่แล้ว ต่อให้มีโครงกระดูกอยู่ข้างๆ ฉันก็หลับได้"