อ๋าเมี๊ยะเมี๊ยะ~
กุ่ยซานจิงส่งเสียงเยือกเย็น ร่างยืนสองขาตรงดิ่งเข้ามาพร้อมไอชั่วร้าย
ไอ้สัตว์ตัวนี้ดูเหมือนซุ่มซ่าม แต่ที่จริงเคลื่อนไหวว่องไว
ไม่ซุ่มซ่ามเลยสักนิด
หลี่เฟิงกอดหินก้อนใหญ่ซ่อนอยู่ด้านบน คอยจับตาดูมันเงียบๆ
ขอแค่กล้าเข้าใกล้ก็จะทุ่มหินทับให้ตาย
ตึง~
ตึง~
ตึง~
ตอนมันเดินสองขาตรงเข้ามา พื้นดินก็สั่นสะเทือน
พอมันเข้าใกล้กองไฟ หลี่เฟิงก็เห็นหน้าตามันชัด
เหมือนเมื่อคืนวาน
หน้าแมว ร่างใหญ่คล้ายหมี แต่กรงเล็บแหลมคมกว่า
แต่กุ่ยซานจิงไม่ได้กำยำเท่าหมีดำ
ทันทีที่มันเข้ามาใกล้ หลี่เฟิงก็ยกหินทุ่มลงไป
ฟิ้ว~
หินใหญ่หนักราวสิบกว่ากิโลพุ่งเข้าใส่หัวกุ่ยซานจิงอย่างเร็ว
หลี่เฟิงหวังให้หัวมันแตกละเอียด
ตายคาที่
เมื่อรู้ตัวว่ามีภัย กุ่ยซานจิงก็เงยหน้าขึ้นอย่างลนลาน
เห็นหินก้อนใหญ่กำลังหล่นใส่ มันรีบก้มลงยืนสี่ขาหลบหัวหลีก
โครม~
เสียงดังสนั่น หินกระแทกใส่หลังกุ่ยซานจิง
แกร๊ก~
เสียงกระดูกหักดังแว่ว
เป็นเสียงที่บาดหูยิ่งนัก
อ๋าเมี๊ยะเมี๊ยะ~
เมื่อถูกทุ่มใส่หลัง กุ่ยซานจิงก็เจ็บจนร้องลั่น รีบเผ่นหนี
หลี่เฟิงหมายจะยกหินขึ้นทุ่มซ้ำ
แต่กุ่ยซานจิงหนีห่างจากปากถ้ำไปเจ็ดแปดเมตรแล้ว
"ไอ้สัตว์ แกโดนข้าทุ่มเข้าแล้ว อย่าหวังหนีรอด"
ฟิ้ว~
หลี่เฟิงกระโดดลงมาจากความสูงกว่าห้าเมตร
ร่างโปร่งราวนกนางแอ่น พอถึงพื้นก็คว้าดาบยาวจะไล่ฟัน
"หลี่เฟิง ทุ่มโดนมันหรือเปล่า"