คำราม~
ในป่าฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามดังขึ้น
เสียงนี้ก้องไปทั่วเกาะ
คลื่นเสียงทรงพลัง ราวกับราชสีห์แห่งสรรพสัตว์คำราม
เสียงนี้ชวนขนลุก เหมือนดังผ่านเข้ามาข้างหู
“อ๊าย แม่เจ้า นั่นเสียงอะไรนะ น่ากลัวจัง”
อวี๋เสี่ยวลี่เอามือปิดหู แล้วรีบย่อตัวลงกับพื้น
หลินผิงเองก็ตกใจจนใจสั่น
“ว้าวๆ กลัวๆ~”
เด็กสาวคนนั้นรีบเข้าไปหลบในอ้อมกอดของหลินผิง
“ดีแล้วลูกรัก อย่ากลัว อย่ากลัวนะ”
หลินผิงลูบหลังเธอ กลัวว่าเธอจะสติแตก
หลังจากได้ยินเสียงนี้ หลี่เฟิงเองก็เลือดสูบฉีดขึ้นมาทันที
เสียงนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว
“นั่นเสียงสัตว์อะไรน่ะ” หลินผิงถาม
“ไม่รู้เหมือนกัน”
หลี่เฟิงกำดาบยาวไว้แน่น สีหน้าเคร่งเครียดพลางส่ายหัว
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเสียงอะไร
แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า สิ่งนั้นอันตรายมาก น่าสะพรึงกลัวมาก
“หรือจะเป็นราชสีห์แห่งสรรพสัตว์ เสียงคำรามของเสือ” อวี๋เสี่ยวลี่ถาม
“คงไม่ใช่”
หลี่เฟิงส่ายหัว พลางพูดว่า “เสียงคำรามของเสือถึงจะดัง แต่คลื่นเสียงไม่รุนแรงขนาดนี้”
“น่ากลัวจัง มันจะมากัดพวกเรามั้ย”
อวี๋เสี่ยวลี่กลัวว่าสัตว์ป่าที่ไม่รู้จักนั่น จะจู่ๆ ก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตูถ้ำ
ถ้าสิ่งนั้นมา พวกเธอจะอันตรายมาก
“พวกเราหลบอยู่ในถ้ำ ถึงมันจะมาก็ปลอดภัย”
ทันใดนั้นเอง เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างน่าสะพรึงกลัว
คำราม~