“ไอ้อ้วนตุ้ย จิงหลาน แกออกมาเดี๋ยวนี้นะ”
“รีบออกมาให้ฉันฆ่าเร็ว”
พี่น้องกู่โชวเทียนถือไม้ค้ำ ยืนตะโกนอยู่นอกถ้ำ
พวกเขาอดทนกับเรื่องนี้ไม่ได้
ตอนที่ทั้งคู่มีท่าทีหยิ่งยะโสและก้าวร้าว จิงหลานก็ถือดาบยาวเดินออกมาจากถ้ำ
“พวกแกช่างกล้าดียิ่งนัก กล้าตะโกนโหวกเหวกอยู่นอกถ้ำของข้า” จิงหลานมองทั้งคู่อย่างเย็นชา
“จิงหลาน วันนี้ถ้าแกไม่ให้คำอธิบายอะไรสักอย่าง พวกข้าจะบุกเข้าไปในถ้ำแล้วจัดการแก”
ทั้งคู่แม้จะหยิ่งยะโส แต่ก็ยังมีความเกรงกลัวอยู่บ้าง
พี่น้องทั้งสองค่อนข้างหวาดกลัวจิงหลาน
เดิมทีพวกเขามีกันสามคน ชางหลางมีพลังแข็งแกร่งกว่า
แต่ชางหลางที่แข็งแกร่งที่สุดในทีม ถูกจิงหลานสังหารไปแล้ว
ถ้าจะปะทะกันจริง ๆ ต่อให้พี่น้องสองคนนี้ร่วมมือกัน ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นคู่มือของจิงหลาน
ที่พวกเขารักษาสันติภาพไว้ ก็เพราะทั้งสองฝ่ายต่างไม่อยากให้มีการบาดเจ็บล้มตาย
ถ้าจิงหลานปะทะกับทั้งคู่ ต่อให้สังหารทั้งคู่ได้ นางก็จะบาดเจ็บสาหัส
ถ้าเผอิญมีอันเป็นไปตาย ก็จะไม่มีใครปกป้องพวกหยางเหมยกุยได้
“ฮ่า ๆ กู่โชวเทียน พวกแกสองพี่น้องมาถูกเวลาพอดี ข้ายังกลัวว่าแกจะไม่มาเลยด้วยซ้ำ”
อ้วนตุ้ยถือไม้ค้ำ เดินยิ้มแย้มออกไป
“ไอ้อ้วนตุ้ย ของในถ้ำของพวกข้า ถูกแกขนไปหมดใช่ไหม?” กู่โชวเทียนถาม
“ใช่ ข้าเป็นคนทำเอง” อ้วนตุ้ยยอมรับตรง ๆ
ทั้งคู่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
พวกเขาคิดว่า อ้วนตุ้ยคงจะไม่ยอมรับ อย่างน้อยก็ควรจะแก้ตัวสักสองสามประโยค