“อูลู่ลู่~”
พวกคนป่าที่ไล่ตามมา ใช้แรงมหาศาลพุ่งหอกเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว~
หอกสองสามเล่มนั้นเหมือนลูกธนู แหวกอากาศพุ่งเข้ามา
หอกเล่มหนึ่งกำลังจะโดนตัว หลี่เฟิงฟันดาบยาวออกไปหนึ่งที
ปัง~
เขาใช้ดาบยาวปัดป้องหอกเล่มนั้น
หอกเล่มอื่น ๆ ไม่เข้าเป้า ตกลงไปในพงหญ้า
หลี่เฟิงเพิ่งปัดหอกได้ คนป่าคนหนึ่งถือสามง่าม เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันพุ่งแทงเข้ามา
หลี่เฟิงเอาดาบยาวขวาง ดาบติดคาอยู่ที่สามง่าม
คนป่าคนนั้นถือด้ามหอกด้วยสองมือ ออกแรงดันไปข้างหน้าอย่างแรง
มันหมายจะแทงทะลุหน้าอกของหลี่เฟิง
แรงมหาศาลของอีกฝ่ายนั้นหนักมาก
หลี่เฟิงถอยหลังต่อเนื่องไปหกเจ็ดก้าว
เห็นแต่คนนั้นหน้าตาดุร้าย ดวงตาโหดเหี้ยม
ทั่วร่างส่งกลิ่นอายความป่าเถื่อนโหดร้ายออกมา
“หลี่เฟิง”
“พี่หลิน”
เห็นเขาเป็นอันตราย สองสาวสวยถือกระบองไม้ อยากพุ่งเข้ามาช่วย
“ไม่ต้องยุ่งกับผม รีบไปเถอะ”
หลี่เฟิงขณะถอยหลัง บอกให้สองคนรีบไป
สองพี่น้องเหลยเฒ่าหู่ไม่เคยคิดจะช่วย
พวกเขากลับหวังให้หลี่เฟิงบาดเจ็บ หรือไม่ก็ตาย
“อ๊าก ๆ ๆ ~”
คนป่าคนนั้นใช้สองมือจับด้ามไม้ สามง่ามพุ่งไปข้างหน้าอย่างสุดแรง มันออกแรงสุดชีวิต หมายจะแทงทะลุหน้าอกหลี่เฟิง
หลี่เฟิงเอาดาบยาวขวางไว้หน้าอก ป้องกันสามง่ามแหลมคมของอีกฝ่าย
เขายังไม่ทันจัดการไอ้สัตว์ตัวนี้ คนป่าอีกคนก็พุ่งเข้ามา
สามง่ามของคนนี้ก็คมมาก แสงเย็นวาบ
มันพุ่งเข้ามาแล้ว สามง่ามฟาดเข้าใส่หัวหลี่เฟิง
“เหลยเฒ่าหู่ หลี่เฟิงเป็นอันตรายแล้ว สองพี่น้องคุณรีบไปช่วยเขาเร็ว” หลินผิงตะโกนอย่างตื่นตระหนก
“ประธานหลิน พวกเราเชื่อว่าพี่หลี่เฟิงไม่เป็นอะไรหรอก พวกเรารีบหนีเถอะ”