สองสาวตกใจสะดุ้งแล้วรีบหันไปมองทางด้านหลัง
เมื่อครู่เสียงดังนั้นดังมากและน่ากลัวมาก
แต่พอพวกเธอหันหลังกลับไป ด้านหลังก็ยังคงเหมือนเดิม
ยังคงมืดมิดไปหมด มองไม่เห็นอะไรเลย
ราวกับว่าเสียงนั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
หลี่เฟิงมือซ้ายถือคบเพลิง มือขวาถือดาบยาว
เขามองไปทางด้านหลังอย่างละเอียด แต่ก็มองไม่เห็นอะไร
ต่อให้วิชาตัวเบาของเขาจะสูงส่งแค่ไหน ก็มองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
“หลี่เฟิง นั่นเสียงอะไรนะ?” หลินผิงถามขึ้น
“หรือว่าใต้ท้องน้ำจะมีอะไรบางอย่าง?” อวี๋เสี่ยวลี่พูดเหมือนกับกำลังพูดกับตัวเอง
“แม่จ๋า อย่าทำให้ฉันกลัวสิ”
พอคิดว่าข้างใต้น้ำมีสิ่งมีชีวิต อวี๋เสี่ยวลี่ก็รู้สึกขนหัวลุก หนาวไปทั้งตัวจนตัวสั่น
ถ้าใต้น้ำมีอะไรบางอย่าง สิ่งนั้นจะต้องดุร้ายมากแน่ๆ
เผื่อสิ่งนั้นโผล่ขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว พวกเธอคงตายแน่
“พยายามอย่าเหยียดแขนออกไปข้างนอก รีบเพิ่มความเร็ว แจวเร็วแค่ไหนก็แจวไป”
หลี่เฟิงรีบเร่งด้วยความร้อนใจ แล้วก็เตรียมตัวระวังภัย
เขาก็สงสัยเหมือนกันว่าในน้ำมีอะไรบางอย่าง
เสียงนั้นดังมาสามครั้งแล้ว ที่นี่อันตรายมาก
สองสาวเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วใช้แรงสุดชีวิตแจวต่อไป
หลี่เฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่งคบเพลิงในมือให้ผู้หญิงคนนั้น
“ลูกรัก เรามาเล่นเกมกันเถอะ”
เขาที่เรียกเธอว่าลูกรัก ไม่ได้คิดจะเอาเปรียบอะไร