ถ้ำแห่งนี้ดูราวกับไหใบใหญ่ ปากทางเข้าไม่กว้างนัก
แต่เมื่อเข้าไปข้างในแล้ว สองข้างทางค่อยๆ กว้างขึ้น
ตอนอยู่ข้างนอกยังพอได้ยินเสียงแม่น้ำ
แต่พอเข้าไปในถ้ำกลับไม่ได้ยินเสียงน้ำไหล
เพราะภายในถ้ำกว้างใหญ่ กระแสน้ำจึงไหลเอื่อยๆ จนมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของสายน้ำ
ภายในถ้ำแห่งนี้ราวกับภาชนะขนาดยักษ์
น้ำในแม่น้ำไหลเข้ามาเติมเต็มจนล้นแล้วค่อยๆ ไหลออกไปอย่างช้าๆ
จึงไม่เห็นร่องรอยการไหลของสายน้ำ
ภายในถ้ำเงียบสงัด
เงียบจนไร้ซึ่งเสียงใดๆ
เงียบจนน่าขนลุก
อึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง
ตอนแรกที่เข้าไปในถ้ำ ยังพอเห็นผาหินสองข้างทาง
แต่ตอนนี้สองข้างทางมองไม่เห็นอะไรเลย
มีเพียงความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุด
หลี่เฟิงมือซ้ายถือคบเพลิง มือขวาถือดาบยาว ยืนอย่างระมัดระวังบนแพไม้
หลินผิงและอวี๋เสี่ยวลี่ทำหน้าที่พายแพ
เด็กสาวคนนั้นนั่งอยู่กลางแพ มองซ้ายมองขวาด้วยความกลัว
คบเพลิงนี้ถึงจะสว่าง แต่พอเข้าไปในถ้ำ กลับดูเหมือนท่อนฟืนธรรมดาๆ
“มืดมากเลย!”
อวี๋เสี่ยวลี่มองไปรอบๆ อย่างตื่นตระหนก
คบเพลิงที่ราวกับท่อนฟืน ให้แสงสว่างได้เพียงรัศมีสี่ห้าเมตรโดยรอบ
เกินสี่ห้าเมตรไปก็มืดสนิท
พวกเขาราวกับหิ่งห้อยในรัตติกาล
ราวกับเรือลำน้อยกลางทะเลในความมืด
ค่อยๆ ล่องไปอย่างเดียวดาย
ทีมก่อนหน้านี้ คงเคยผ่านความมืดและความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวแบบนี้มาก่อนแน่นอน
“พื้นที่มืดๆ แบบนี้ ราวกับจะดูดกลืนแสงจากคบเพลิงไปหมด” หลินผิงรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว มีความรู้สึกอึดอัดที่พูดไม่ถูก