คืนหนึ่งผ่านไป!
ฟ้าสว่างแล้ว
แสงแดดจากภายนอกส่องเข้ามาในถ้ำ
ถ้ำนี้แม้จะเรียบง่ายแต่ก็อบอุ่น
หลังจากหลี่เฟิงตื่นขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของหลินผิง
สาวงามกอดเขาไว้ ทั้งคู่เผชิญหน้ากัน กอดกันแนบชิด
มองจากมุมนี้ รูปร่างของหลินผิงอวบอิ่มมาก
เย้ายวนน่าหลงใหล
ถ้านางเกิดในยุคโบราณคงเป็นแม่นมชั้นดีแน่
หลังจากตื่นขึ้น หลี่เฟิงก็เห็นความอ่อนโยนของเธอเป็นสิ่งแรก
เธออ่อนโยนดั่งสายน้ำ ดวงตาราวคลื่นฤดูใบไม้ร่วง
“สามี อรุณสวัสดิ์นะ” หลินผิงยิ้มบาง ๆ
รอยยิ้มของเธอมาจากใจ
เปี่ยมสุขและหวานซึ้ง
“อรุณสวัสดิ์” หลี่เฟิงซุกตัวในอ้อมกอดของเธอ อยากนอนต่ออีกสักพัก
เมื่อวานเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ต่อสู้เอาชีวิตรอด หนีตายไปทั่ว
วันนี้ทุกคนเหนื่อยล้าแทบหมดแรง รู้สึกเหมือนจะพังทลาย
“เมื่อคืนคุณลำบากแล้ว ถ้ายังอยากนอนต่อ ก็นอนบนตักฉันอีกสักหน่อยเถอะ”
หลินผิงกอดศีรษะของเขาไว้ในอ้อมอก อยากให้เขานอนต่ออีกสักพัก
“ฉันรู้สึกเหนื่อยมาก ไม่อยากลุกเลยจริง ๆ”
หลี่เฟิงรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว
“คนโง่ เพิ่งจะเคยได้ยินคุณพูดว่าเหนื่อยก็ครั้งนี้แหละ”
วินาทีที่หลี่เฟิงบอกว่าเหนื่อยมาก หลินผิงรู้สึกปวดใจ