ขณะที่ทั้งสามมองลงไปด้านล่าง ก็เห็นกลุ่มคนป่ายืนอยู่ที่ก้นเหว มองขึ้นมาอย่างร้อนใจ
ที่แท้ก็เพราะคนป่าสองคนนั้นอยากจะย้อนกลับไปทางเดิม
หนึ่งในนั้นพลาดท่าเกือบตกลงไปซะแล้ว
เห็นคนป่าคนนั้นเกาะรากสนบนหน้าผา ร่างกายลอยอยู่กลางอากาศ แขนขาพล่านไปมา
คนป่าอีกคนแนบหลังติดผาหิน ขาสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เหงื่อท่วมหัว
เส้นทางเล็ก ๆ คดเคี้ยวบนหน้าผาชันแบบนี้ ปีนขึ้นง่าย แต่จะย้อนกลับไปทางเดิมนั้นยาก
กลุ่มคนป่าที่ก้นเหวเงยหน้ามองเพื่อนด้วยความร้อนใจ กลัวว่าพวกเขาจะตกลงมา
“ฮ่า ๆ ๆ ในเมื่อแกกำลังจะตกอยู่แล้ว ข้าก็จะช่วยแกสักหน่อย ให้ตายแบบไม่ต้องทรมาน”
หลี่เฟิงยกหินก้อนใหญ่โยนลงไป
ตึง ตึง ตึง~
หินก้อนใหญ่กลิ้งลงมาจากยอดเขา กระแทกโดนคนป่าที่ห้อยอยู่กลางอากาศ
“อ๊ากก!”
หลังจากส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างก็ร่วงลงไปก้นเหวพร้อมเสียงสนั่นหวั่นไหว ร่างแตกเละแหลกเหลว
หลินผิงทั้งสองหลับตาลงทันที ไม่กล้ามองฉากน่าสยดสยองนี้
คนป่าที่ยืนอยู่ด้านล่างพากันโกรธแค้น
พวกมันแทบอยากจะพุ่งขึ้นมา สับหลี่เฟิงกับพวกอีกสองคนให้เป็นท่อน ๆ ฉีกกระชากให้แยกจากกัน
“ฮ่า ๆ ๆ แกก็ลงไปด้วยเถอะ”
หลี่เฟิงยกหินก้อนต่อมาโยนลงไปอีก
“อ๊ากก!”
คนป่าคนสุดท้ายถูกหินกระแทกเข้าที่ศีรษะ ก่อนจะร่วงตกจากหน้าผาสูงร้อยเมตร ตายสนิทอยู่กับที่
คนป่าด้านล่างหวาดกลัวว่าจะถูกหินกลิ้งทับ จึงพากันถอยกรูดด้วยความตื่นตระหนก
“ให้ตายสิ พวกแกเก่งนักก็ขึ้นมาสิ”
หลี่เฟิงจ้องมองไปยังกลุ่มคนป่าด้วยแววตาดุดัน
พวกเขาเกือบตายด้วยน้ำมือของคนพวกนี้อยู่แล้ว
กลุ่มคนป่าร้องอ้อแอ้ที่ก้นเหว ทั้งโกรธทั้งร้อนรน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“หลี่เฟิง ความแค้นระหว่างเรากับคนป่าพวกนี้ยิ่งฝังลึกลงไปอีกแล้ว ต่อไปคงต้องสู้กันแบบเอาชีวิตเป็นเดิมพันแน่”