"อ๊ะ อย่าฆ่าฉันนะ"
"อย่าฆ่าฉัน"
เด็กสาวนางนั้นนอนอยู่ข้างกองไฟ พึมพำด้วยความหวาดกลัว
สีหน้าเธอตื่นตระหนก หวาดกลัวจนน่าสงสาร
"สาวน้อย อย่ากลัวไปเลย เธอปลอดภัยแล้ว ใครจะฆ่าเธอ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ"
หลี่เฟิงถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
เพื่อนร่วมชาติสาวคนนี้คงต้องผ่านอะไรมามาก
เคยถูกทำให้ตกใจกลัว เคยเห็นภาพน่าสยดสยองมามาก
จึงตกใจจนเกินขีด
"น้องสาวอย่ากลัวไปเลย เราจะปกป้องเธอเอง เธอปลอดภัยแล้ว"
พอเห็นเธอหวาดกลัว หลินผิงก็โอบกอดเธอไว้
"พี่สาว เธอไม่เป็นไรใช่ไหม อย่ากลัวนะ เราปกป้องเธอ"
ติ๊งต่อง~
อวี๋เสี่ยวลี่น้ำตาร่วงหยดหนึ่ง
เห็นเด็กสาวคนนี้น่าสงสาร เธอจึงร้องไห้ด้วยความเศร้าใจ
เด็กสาวคนนี้ยังคงหมดสติไม่ฟื้น เมื่อครู่เธอแค่เพ้อละเมอ
"อย่าฆ่าฉัน"
"อย่าฆ่าฉัน"
เธอนอนอยู่ในอ้อมกอดของหลินผิง พึมพำเบาๆ ว่าอย่าฆ่าฉัน
"น้องสาว เธอปลอดภัยแล้ว อย่ากลัวนะ ไม่ต้องกลัว~"
หลินผิงลูบไหล่เธอเบาๆ ปลอบประโลม
เด็กสาวคนนี้คงสัมผัสถึงความอบอุ่น จึงจมสู่ห้วงนิทราเช่นเดิม
"พี่สาว"
อวี๋เสี่ยวลี่เรียกเสียงอ่อนโยน
"เธอยังไม่ฟื้น อย่ารบกวนเธอเลย" หลี่เฟิงกล่าว
"ฮือๆๆ~"
จู่ๆ หลินผิงก็ร้องไห้
"ป้าหลิน ป้าร้องไห้ทำไมคะ"
เห็นเธอร้องไห้ อวี๋เสี่ยวลี่ก็ลนลาน ไม่รู้จะปลอบอย่างไร
"ร้องไห้ทำไมครับ อย่าร้องนะ" หลี่เฟิงรู้สึกใจหาย