บริเวณนี้เต็มไปด้วยเทือกเขา ยอดเขาหลายลูกทอดยาวต่อเนื่องกัน
ต้นไม้เขียวชอุ่ม ทิวทัศน์งดงาม
ที่อยู่อาศัยของพี่น้องกู่โชวเทียนอยู่ไม่ไกลจากถ้ำของพวกเขามากนัก แม้จะไกลเป็นกิโลเมตร แต่ระยะทางเส้นตรงแค่ไม่กี่ร้อยเมตร
ทั้งสามคนเดินผ่านป่า ระมัดระวังตัวมุ่งหน้าไปยังแคมป์ของศัตรู
“อ้วนตุ้ย เจ้าลิงนั่นไว้ใจได้หรือ?”
หลี่เฟิงไม่รู้จักเจ้านั่นดีนัก
อาจเป็นเพราะผ่านเรื่องถงเหมิ่งและพี่น้องเหลยเฒ่าหู่มาทำให้เขามีเงาในใจอยู่บ้าง
“ลิงคนนี้นอกจากจะชอบโม้แล้วก็ขี้เกียจนิดหน่อย แต่นิสัยเขาไม่มีปัญหาแน่นอน” อ้วนตุ้ยกล่าว
“อืม ขอแค่เขานิสัยดีก็พอ”
หลี่เฟิงไม่สนใจความสามารถของลิง
ขอแค่อีกฝ่ายนิสัยดีก็พอ
ถ้าเขาทำอะไรไม่เป็นแล้วยังคิดเล่นเล่ห์เหลี่ยมอีก นั่นไม่ไหวแน่
“นิสัยลิงไม่มีปัญหาแน่นอน เธอไม่ต้องห่วง” อ้วนตุ้ยพูดต่อ
“ดี งั้นฉันก็วางใจ”
หลี่เฟิงเชื่อสายตาของอ้วนตุ้ย
แม้อ้วนตุ้ยจะดูเป็นคนเปิดเผย แต่จริงๆ เขาละเอียดและเข้าใจธรรมชาติมนุษย์ดี
ขอเพียงเขาบอกว่าใครไม่มีปัญหา คนนั้นก็จะไม่มีปัญหาจริงๆ
ตอนที่ทั้งสองอยู่ในคุกครึ่งปี เพื่อนร่วมห้องขังที่อ้วนตุ้ยบอกว่าไว้ใจได้ ก็ไม่เคยมีปัญหาสักคน