หลินลั่วเอ่ยอย่างไตร่ตรอง "ที่นั่น...มีคนอยู่สองคน"
"ก็...คนที่มาเมื่อวานน่ะ"
เวินโยวหนิงได้ยินก็ตัวเกร็งขึ้นมาทันที
คนแปลกหน้าสองคนนั้น
มือของเธอสั่นเล็กน้อยในมือของหลินลั่ว
หลินลั่วสัมผัสได้
แต่เขาไม่หยุด
เขารู้ดีว่าขั้นตอนนี้มันสำคัญที่สุด
"โยวหนิง ฟังพี่หลินลั่วพูดให้จบก่อนนะ"
เขากุมมือเธอไว้แน่น "คนสองคนนั้น ไม่ใช่คนเลว"
"เมื่อวานเธอก็เห็นแล้วไง"
"ป้าเขาทอดไข่ให้เธอ ทอดไหม้ไปห้าครั้ง มือแดงไปหมด"
"ลุงเขาเรียนไป๋หลี่เซวียนเช่อ โง่จะตาย ตะขอไปมาก็ไม่โดนสักที"
"พวกเขาเลวตรงไหนล่ะ"
......
เวินโยวหนิงค่อยๆ ส่ายหัว
ไข่ยางมะตูมจานนั้น
กระต่ายประหลาดตัวนั้น
ผู้ชายวัยกลางคนที่มือไม้ซุ่มซ่าม เล่นเกมก็ไม่เป็นคนนั้น
เธอนึกออกแล้ว
......
"พวกเขาไม่เลว"
หลินลั่วพูดต่อ "พวกเขาน่ะ อยากปกป้องเธอไง"
"เหมือนกับที่พี่หลินลั่วปกป้องเธอ"
"เหมือนกับที่พี่ชื่อว่านปกป้องเธอ"
"ที่ของพวกเขา กำแพงสูง ๆ นั่น สร้างไว้เพื่อปกป้องเธอโดยเฉพาะ"
"พอเธอย้ายเข้าไป"
"ก็เท่ากับปีนขึ้นไปอยู่บนที่สูง ๆ"
"คนเลวสองคนนั้น ตลอดชาติก็เอื้อมไม่ถึงเธออีกแล้ว"
......
เวินโยวหนิงปล่อยมือหลินลั่ว นิ่งเงียบอยู่นาน