ปิดเทอมฤดูหนาวจบลงแล้ว
วันแรกของการเปิดเทอมที่มหาวิทยาลัยหลินเจียง ไม่มีเรียน
ท้องฟ้าเป็นแบบช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ พระอาทิตย์ออกแล้ว แต่ลมยังเย็น ปลิวมากระทบหน้ารู้สึกเหมือนมีคนใช้ปลายนิ้วเกาเบา ๆ
……
หลินลั่วเดินอยู่ตรงกลาง
เวินซูเหยาอยู่ทางซ้ายของเขา เวินโยวหนิงอยู่ทางขวา
คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย คนหนึ่งซ้ายคนหนึ่งขวา
เวินโยวหนิงเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ท ก้มหน้าเล็กน้อย เวลาเดิน ไหล่ยังติดนิสัยห่อเข้าหากันเล็กน้อย
แต่เทียบกับตอนที่เพิ่งเจอเธอครั้งแรก ดีขึ้นมากแล้ว
ตอนที่เพิ่งเจอเธอ ต่อให้เดินอยู่ในที่ที่มีคนเยอะ ๆ ตัวเธอจะสั่นตลอด
ตอนนี้เธอกล้าเงยหน้ามองคนที่เดินผ่านไปมาแล้ว
หลินลั่วรู้สึกว่า แค่นี้ก็พอแล้ว
……
"หลินลั่ว"
จู่ ๆ เวินซูเหยาก็เอ่ยขึ้น "ฉันจะบอกอะไรนายอย่างหนึ่ง นายอย่าคิดว่าฉันคิดมากไปเองนะ"
หลินลั่ว"อึ้ม"ทีหนึ่ง แล้วหันข้างไป
เวินซูเหยาไม่ได้มองเขา สายตายังมองตรงไปข้างหน้าตามทางเส้นนั้น
"ช่วงนี้ เวลาพวกเราออกไปข้างนอกทีไร รอบตัวมันแปลก ๆ"
"ฉันบอกไม่ถูกว่ามันแปลกตรงไหน ผู้คนก็คนพวกนั้น ถนนก็ถนนเส้นนั้น
แต่มันก็...รู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองอยู่"
"เมื่อวานฉันไปร้านสะดวกซื้อ ระหว่างทางกลับ ผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อคลุมสีเทา ยืนอยู่ที่แผงหนังสือหนังสือพิมพ์นานมาก
ฉันซื้อของเสร็จออกมา เขายังอยู่
ฉันเดินออกไปสองร้อยเมตร หันกลับไปมอง เขาหายไปแล้ว"
"ฉันไม่ได้กลัวนะ ฉันแค่รู้สึกว่า มันไม่ปกติ"
……
หลินลั่วไม่ได้ตอบทันที
คนอย่างเขาเขียนนิยาย เก่งที่สุดเรื่องแต่งเรื่อง แต่ก็เชื่อสัญชาตญาณที่สุดเหมือนกัน
ส่วนสัญชาตญาณของเวินซูเหยา เขาไม่เคยกล้าฟังแล้วข้ามผ่านไปแบบตลก ๆ
ผู้หญิงคนนี้ตอนอายุสิบแปด ยังสามารถพาน้องสาวที่ไม่กล้าพูด หนีออกมาจากบ้านแบบนั้น และมีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้