วิธีที่จงหลิงไล่จีบคนไม่เหมือนใคร
คนอื่นไล่จีบใคร ก็เดินเข้าหา
เธอไล่จีบใคร เธอกลับถอยออกไปยืนห่าง
หกโมงครึ่ง เวินซูเหยาไปถึง
เจ็ดโมง หลินลั่วขยี้ตาแล้วเข็นรถเข็นขายของออกจากร้านสะดวกซื้อ
เจ็ดโมงสิบห้า แผ่นแป้งชุดแรกวางบนแผ่นเหล็ก
ช่วงเที่ยงที่คนเยอะที่สุดคือเที่ยงถึงบ่ายโมง ช่วงบ่ายที่คนเยอะที่สุดคือห้าโมงเย็นหลังเสียงกระดิ่งเลิกเรียน
จงหลิงจดเรื่องพวกนี้ ทีละข้อ ลงในแอปบันทึกในมือถือ
นิสัยตอนจดของเธอแปลกมาก
คนอื่นจดเรื่อง ก็จดว่าต้องทำอะไร
เธอจด กลับเป็นว่าคนอื่นเหนื่อยที่สุดตอนไหน
“เที่ยง ซูเหยามือยุ่งที่สุด”
“ห้าโมง โยวหนิงจดออเดอร์มั่วที่สุด”
“หลินลั่วเก็บร้านเสร็จ หิวที่สุด”
จดเสร็จ เธอก็ทำตามนั้นเลย
เที่ยง เธอไม่พูดอะไรสักคำ ยืนข้างเวินซูเหยา เอาขนมที่ทาซอสไว้แล้วมาฉลุเป็นลวดลาย ทีละแผ่น เร็วและสม่ำเสมอ
ฝีมือฉลุขนมของเธอเป็นเวินซูเหยาสอน สอนรอบเดียวก็ทำได้เลย
เวินซูเหยาบอกว่าเธอ “มือนิ่ง”
ห้าโมง เธอรับสมุดเล่มเล็กเก่าๆ มาจากมือเวินโยวหนิง แล้วจดออเดอร์เอง
เวินโยวหนิงยืนดูอยู่ข้างๆ เห็นลูกศรปากกาแดงที่เธอวาดเหมือนกับที่ตัวเองวาดเป๊ะ ก็กอดกระต่าย แล้วเบ้ตาใส่เธอเป็นรอยยิ้ม