ในตอนนั้นเอง
โทรศัพท์ในกระเป๋าของเวินซูเหยาก็ดังขึ้น
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา มองหน้าจอ
เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา โจวหยวน
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
ดึกขนาดนี้ อาจารย์ที่ปรึกษาโทรมา ไม่ใช่เรื่องปกติ
เธอกดรับ แล้วยกโทรศัพท์แนบหู
“คุณครูโจว”
ปลายสาย เสียงของโจวหยวน เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบกลั้นไม่อยู่
“ซูเหยาเอ๊ย! ยุ่งอยู่ไหม สะดวกคุยไหม”
“สะดวกค่ะ” เวินซูเหยาตอบสั้น ๆ “อาจารย์ว่ามาเลยค่ะ”
“เป็นเรื่องดีด้วยล่ะ”
โจวหยวนหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดว่าจะเอ่ยปากยังไง “มหาวิทยาลัยเรา ช่วงนี้ติดต่อกับนักธุรกิจท่านหนึ่งได้”
“นามสกุลเวิน พวกเราเรียกท่านว่าคุณเวิน”
“เป็นคนที่ถ่อมตัวมาก แล้วก็มีน้ำใจมากด้วย”
“ท่านน่ะ อุปถัมภ์นักเรียนที่ครอบครัวลำบาก แล้วก็ขยันเรียนเป็นพิเศษ”
มือที่เวินซูเหยากำโทรศัพท์อยู่กระชากขึ้นเล็กน้อย
“คุณเวิน”
เธอพูดชื่อนั้นซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงฟังไม่ออกว่ามีความรู้สึกอะไร “แล้วยังไงต่อคะ อาจารย์”
“แล้วคราวนี้ คุณเวินขออุปถัมภ์เธอกับน้องสาวเธอโดยตรงเลย”
เสียงของโจวหยวนสูงขึ้นอีก “ซูเหยา เธอฟังฉันพูดนะ นี่คือเรื่องดีมหัศจรรย์!”
“ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของพวกเธอสองพี่น้องตลอดสี่ปีมหาวิทยาลัย ไม่ว่าจะค่าเทอม ค่าหอ ค่าครองชีพ คุณเวินรับผิดชอบหมด!”