สองสามีภรรยาวันนี้แต่งตัวเรียบง่ายมาก
เวินอวิ๋นไม่ได้ใส่ชุดสูทเรียบหรู เปลี่ยนเป็นเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มธรรมดา ๆ
ซูหวานอี๋ก็เหมือนกัน สวมเสื้อผ้าสีอ่อนเรียบง่าย มัดผมหลวม ๆ แทบไม่แต่งหน้า
แต่ถึงอย่างนั้น
กลิ่นอายของคนที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาครึ่งชีวิตก็ยังปิดไม่มิด
ยืนอยู่ตรงโถงทางเดินที่สีหลุดลอกแบบนี้ ยังไงก็ดูไม่เข้ากัน
...
มือของซูหวานอี๋กำชายเสื้อของตัวเองไว้ตลอดเวลา
กำแน่นมาก
ปีนี้เธออายุสี่สิบห้าแล้ว
ดูแลตัวเองดีมาก หน้าตาดูเหมือนอายุแค่สามสิบต้น ๆ
แต่ตอนนี้ ความตื่นตระหนกและความกลัวในดวงตาเธอ เหมือนเด็กน้อยที่ไปโรงเรียนวันแรกเป๊ะ
"หลินลั่ว"
เสียงของซูหวานอี๋สั่นเครือ "โยวหนิง...เธอจะกลัวฉันไหม"
"ฉันควรจะ..."
...
หลินลั่วมองเธอ
รู้สึกใจอ่อนลงอีกครั้ง
เมื่อวานที่โรงแรม เวินอวิ๋นยื่นชาให้เขา
ยอมรับเขาเป็น "ลูกครึ่งคน"
คำพูดพวกนั้น แม้แต่ตอนนี้คิดถึงก็ยังรู้สึกอบอุ่นที่หน้าอก
หัวใจที่สองสามีภรรยามีต่อลูกสาว
เป็นของจริง
จริงขนาดที่ทำให้เขาที่เป็นเด็กกำพร้ามาสิบเก้าปี ยังรู้สึกตื้นตันใจตาม
...
"คุณป้า"
หลินลั่วลดเสียงลง ยิ้มให้เธอ "คุณป้าอย่าเพิ่งร้อนใจ"
"ร้อนใจ เดี๋ยวจะพัง"
เขายื่นมือออกไป ทำท่ากดลง
"ผมขอพูดความจริงไว้ก่อนนะครับ"
หลินลั่วพิงกำแพง กอดเป้สะพายหลังที่ซักจนซีดไว้แนบอก สีหน้าจริงจัง
"วันนี้เข้าประตูไป คุณทั้งสองต้องเชื่อฟังผม"
"ผมว่ายังไง คุณทำอย่างนั้น"
"ได้ไหม"
...
เวินอวิ๋นมองเด็กที่อายุเท่าลูกสาวตัวเอง แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
"ได้"
เวินอวิ๋นพูดอย่างเด็ดขาด "ว่าไงก็ว่าไปกัน"
"วันนี้ นายเป็นหัวหน้า"
...
หลินลั่วกระแอมเบา ๆ
"ข้อแรก"
เขาชูนิ้วหนึ่งนิ้ว "ห้ามแตะต้อง"
"ห้ามรีบกอด ห้ามรีบหอม"
"ความปรารถนาสิบเก้าปีของคุณทั้งสอง ผมเข้าใจ"