สายตาที่ลอยไปไกลของจงหลิงหวนกลับมา เธอหันหน้ามองหลินลั่ว
เขาคงไม่คาดคิดว่าเขาจะถามแบบนั้น
ในดวงตาที่ใสสะอาดคู่นั้น มีบางอย่างสั่นไหวอย่างรวดเร็วราวกับหยดฝนตกลงไปในน้ำ เกิดเป็นระลอกคลื่นแผ่ขยาย แล้วก็ถูกเธอเองกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว
"ไม่ได้เป็นอะไร"
จงหลิงยิ้มบางๆ
"ฉันแค่......เข้าไปอยู่ในนั้นไง คนเขียนนิยายก็แบบนี้แหละ ต้องเข้าไปอยู่ในบทบาทตัวละคร"
"คุณสอนฉันเอง"
"อย่าพูดโกหก"
"เขียนสิ่งที่จริงใจที่สุดในใจเธอ"
เธอส่งคำพูดของหลินลั่วกลับไปให้เขาอย่างที่มันเป็น
ตรงไปตรงมา
ไม่มีช่องโหว่
หลินลั่วอ้าปาก
คำถามที่เพิ่งจะผุดขึ้นในใจ ถูกเธอรับไว้อย่างมั่นคง แล้ววางลงเบาๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาถามต่อไม่ได้
แต่ในใจ เขารู้สึกถึงบางอย่างที่อึดอัดเป็นครั้งแรก
...
คืนสุดท้ายก่อนที่เรื่องสั้นเล่มนั้นจะจบ เป็นคืนที่อันตรายที่สุดในบรรดาคลาสเรียนหลายครั้งนี้
จงหลิงกำลังเก็บตอนจบ
เขียนนางเอก
เขียนว่านางเอกที่มองออกไปนอกหน้าต่างท่ามกลางสายฝน ในที่สุดลงเอยแบบไหน
เธอเขียนได้อย่างลื่นไหล
เสียงพิมพ์แป้นพิมพ์ที่ดังราวกับฝนตกหนักก็กลับมาอีกครั้ง
เปรี๊ยะๆๆ
หลินลั่วนั่งดูตัวอักษรที่ปรากฏบนหน้าจออยู่ข้างๆ
ตอนแรกเขาไม่ได้สนใจ
แต่ต่อมา สายตาของเขาก็ค่อยๆ จดจ้อง