ส่วนเวินโยวหนิงที่ยืนอยู่ข้างๆ
พอได้ยินคำว่า "ถอดรองเท้า"
ไม่คิดอะไร รีบย่อตัวลงทันที
ถอดรองเท้าอย่างคล่องแคล่ว
ยื่นมือไปรับผ้าอนามัยสองแผ่นจากมือหลินลั่ว
ก้มหน้าลง แกะออกมาอย่างตั้งใจ
ยัดเข้าไปในรองเท้า
จัดให้เรียบ
แล้วสวมรองเท้ากลับเข้าไป
ตลอดกระบวนการไม่มีทีท่าอายแม้แต่น้อย
เธอแค่ทำตามคำพูดอย่างว่าง่าย
ราวกับทุกคำพูดของหลินลั่วเป็นสิ่งที่เธอควรฟังโดยสมบูรณ์
ทำเสร็จ เธอยืนตัวตรงอีกครั้ง
เงยหน้ามองหลินลั่ว
ใต้ปีกหมวก ดวงตาคู่นั้นใสสะอาดไร้ซึ่งสิ่งเจือปน
หลินลั่วมองน้องสาวที่ทำตามอย่างว่าง่าย
แล้วหันไปมองพี่สาวที่ยังยืนนิ่งไม่ขยับ
ใบหน้าของเวินซูเหยายังแดงอยู่
หลินลั่วเลิกคิ้วขึ้น
"ยังไงล่ะ"
"ให้ฉันช่วยถอดให้ด้วยไหม?"
พูดพลางทำท่าจะย่อตัวลง
เวินซูเหยาตกใจ
"ไม่...ไม่ต้อง!"
เธอแทบจะแย่งผ้าอนามัยสองแผ่นนั้นจากมือหลินลั่ว
รีบย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว
หันหลังให้คนในสนาม
ท่าถอดรองเท้าดูวุ่นวายไม่น้อย
แกะ ยัดเข้าไป
นิ้วมือแทบไม่เป็นระเบียบ
กว่าจะจัดให้เรียบร้อยแล้วสวมรองเท้ากลับเข้าไปได้
ตอนลุกขึ้นยืน ใบหน้ายังร้อนผ่าว
เธอจ้องหลินลั่วอย่างเอาเรื่อง
แววตานั้นมีความโมโหปนอยู่ แต่ก็ไม่ได้โกรธจริงจังอะไร
หลินลั่วทำเป็นไม่เห็น
เขาเก็บผ้าอนามัยที่เหลือใส่กระเป๋า
น้ำเสียงเรียบๆ
"เดี๋ยวตอนฝึกทหาร"