ซูหวานอี๋ค่อย ๆ ดันสมุดที่วาดรูปกวางน้อยไว้กลางโต๊ะ
เวินโยวหนิงเหลือบเห็น
เธอขยับเข้าไป มองดูเจ้าสมุดเล่มนั้น แล้วหยิบสมุดของตัวเองขึ้นมาด้วย
วาดรูปกวางที่ตัวเล็กกว่า
กวางน้อยขี่อยู่บนหัวของเจ้าตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง
เธอชี้ไปที่เจ้าตัวเล็กที่ถูกขี่ในภาพ แล้วก็ชี้มาที่หลินลั่ว
แล้วพูดเสียงเบา ๆ ไปทางซูหวานอี๋
“...ขี่บนหัวหลินลั่ว”
“สูงสุด”
“ปลอดภัยที่สุด”
นี่เป็นครั้งแรกของเธอ
ครั้งแรก ที่เธอกล้าพูดออกมา ต่อหน้าคนแปลกหน้าสองคนนี้
ถึงแม้จะเสียงเบามาก
แต่เธอก็พูดออกมาแล้ว
...
ซูหวานอี๋ใช้มือปิดปาก น้ำตาไหลรินเป็นสาย
เธอรีบ ๆ เขียนข้อความลงในสมุด แล้วก็ผลักส่งไปให้ แม้มือจะสั่นจนแทบอ่านตัวหนังสือไม่ออก
[ได้ ปลอดภัยที่สุด ป้าอยากจะปกป้องหนูด้วย ให้หนูอยู่บนที่สูงที่สุด ปลอดภัยที่สุด]