นอกประตูมีเสียง "แกร็ก" ดังขึ้น เป็นเสียงเปิดประตู
เวินซูเหยากลับมาแล้ว
ตามมาด้วยเสียงถุงพลาสติกขยับเขยื้อนแผ่วเบา และเสียงฝีเท้าที่เธอเบามาก
"ฉันกลับมาแล้ว"
เสียงของเธอลอยเข้ามาจากห้องนั่งเล่น "ซื้อแครอทมา แล้วก็ซื้อซี่โครงหมูมาด้วย"
"โยวหนิง ตอนเที่ยงพี่จะตุ๋นซี่โครงให้ แล้วจะหั่นแครอทเป็นรูปดาวเล็ก ๆ ด้วย"
เวินโยวหนิงเงยหน้าขึ้นจากไหล่ของหลินลั่ว
ดวงตาที่เพิ่งจะเอ่อล้นด้วยน้ำตาและเล่าถึงคืนที่มืดมิดที่สุด กลับสว่างวาวขึ้นมาทันที
"ดาวเล็ก ๆ" เธอพูดซ้ำเสียงเบา ดวงตาเรียวโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว
หลินลั่วมองเธอในสภาพนี้ ในใจทั้งเจ็บปวดและอ่อนโยน
ที่แท้ แครอทที่หั่นเป็นรูปดาวเล็ก ๆ เพียงหนึ่งดวง ก็สามารถดึงเธอกลับมาจากที่ที่ลึกขนาดนั้นได้
สิ่งที่เธอต้องการ ไม่เคยมีมากมายเลย
ดาวเล็ก ๆ หนึ่งดวง
ประโยคที่ว่า "หลินลั่วไม่หลอกโยวหนิง"
ก็พอแล้ว
...
เวินซูเหยามือหนึ่งถือแครอทที่เพิ่งล้างเสร็จ เดินมาถึงหน้าประตูห้อง
เห็นคนสองคนบนเตียงในพริบตาเดียว น้องสาวตาปริบ ๆ แต่กลับยิ้มตาหยี
จากนั้นสายตาของเธอก็ตกไปที่สมุดเล่มเล็กที่กางอยู่บนตัวน้องสาว
หน้านั้นเปิดอยู่ที่รูปกระต่ายน้อยที่ติดกิ๊บสีฟ้า กับรูปคนตัวเล็กสามคนที่จับมือกันอยู่