ซอสปรุงรสเสร็จเรียบร้อยในที่สุด
หม้อใหญ่ใบหนึ่ง สีแดงสดใส กลิ่นหอมฟุ้งจนแทบจะติดจมูก
เวินซูเหยาปิดไฟ แบ่งใส่ขวดโหลที่สะอาด ปิดฝาให้สนิททีละใบ แล้วเรียงไว้บนเตา ราวกับเรียงความหวังเล็ก ๆ ที่เปี่ยมน้ำหนักไว้เป็นแถว
นี่คือของที่ต้องใช้ที่ร้านในสัปดาห์หน้า
"โยวหนิง"
นางพูดไปพลางปิดฝาขวดไปพลาง "ช่วยพี่เช็ดโต๊ะหน่อย เที่ยงหลินลั่วจะกลับมาทานข้าว"
"ได้ค่ะ"
เวินโยวหนิงรับคำ อุ้มกระต่ายไปหยิบผ้าเช็ด แล้วนึกขึ้นได้ว่ากระต่ายเปียกน้ำไม่ได้ จึงค่อย ๆ วางกระต่ายลงบนโซฟา จัดให้มันนั่งตัวตรง ๆ เรียบร้อย แล้วค่อยไปบิดผ้า
นางเช็ดโต๊ะช้ามาก ละเอียดถี่ถ้วน
เช็ดทุกซอกทุกมุม
เวินซูเหยามองแผ่นหลังของนาง แล้วจู่ ๆ ก็นึกถึงหนังสือที่หลินลั่วเขียน
"รับเลี้ยงฝาแฝดผู้อาภัพ ฉันไม่ได้อยากมีแฟนจริง ๆ นะ"
นางกับโยวหนิงเคยอ่านหนังสือเล่มนั้นทั้งคู่
เป็นหนังสือที่หลินลั่วเขียนเอง รายได้จากงานเขียนนิยายงานพิเศษ ซึ่งหลินลั่วว่าสะสมไว้ได้เป็นล้านกว่าบาท
ตอนที่พี่น้องสองสาวแอบอ่านหนังสือเล่มนั้น หน้าของทั้งคู่แดงก่ำไปหมด
เพราะฝาแฝดที่ถูกรับเลี้ยงในหนังสือ ช่างเหมือนพวกนางเหลือเกิน
แต่พระเอกในหนังสือ ปากบอกว่า "ฉันไม่ได้อยากมีแฟนจริง ๆ นะ" แต่การกระทำกลับตามใจผู้หญิงสองคนจนสุดขีด
เวินซูเหยาไม่อาจบอกได้ว่าความรู้สึกในใจตอนนี้เป็นเช่นไร
นางรู้ตัวดีว่า นั่นคือนิยาย เป็นเรื่องที่หลินลั่วแต่งขึ้นมาเพื่อเอาใจผู้อ่าน