พอถึงคิวของสามีภรรยาคู่นั้น พระอาทิตย์ก็ลับไปอยู่หลังตึกเรียนแล้ว
ท้องฟ้าเป็นสีแบบเปลือกส้ม
แผ่นเหล็กยังร้อน น้ำมันยังส่งเสียงฉ่าฉ่า
แป้งในมือของเวินซูเหยา เป็นแป้งสองก้อนสุดท้ายของวันนี้แล้ว
...
ชายร่างสูงเดินมาที่หน้าร้าน
"พี่สาว ยังมีแป้งทอดซอสเผ็ดอยู่ไหม"
เวินซูเหยาไม่ได้เงยหน้า มือยังคงรีดแป้งอยู่
"มี"
"เหลือแค่สองแผ่นสุดท้าย"
ชายคนนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง มองแป้งสองก้อนบนแผ่นเหล็ก
"สองแผ่น ฉันขอทั้งหมดเลย"
"พอดีเลย"
...
เวินซูเหยาพยักหน้า "อืม" แล้วเร่งมือเร็วขึ้น
รีด พลิก ทาซอส โรยต้นหอม ลื่นไหลเป็นธรรมชาติ
ชายคนนั้นยืนอยู่หน้าร้าน มองเธอทำอย่างเงียบ ๆ
ไม่เร่ง ไม่ถาม ไม่เล่นโทรศัพท์
แค่มอง
ผู้หญิงในชุดสีครีมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาก็มองเหมือนกัน
มือของผู้หญิงคนนั้นกำชายเสื้อของตัวเองแน่น
...
หลินลั่วเก็บถุงกระดาษน้ำมันอยู่ข้าง ๆ แต่สายตาไม่ออกจากสองสามีภรรยานี้
ผู้ชายคนนี้มองซูเหยาทำแป้งทอดซอสเผ็ด สายตาไม่ปกติ
คนที่มาซื้อแป้งทอดซอสเผ็ด ต้องมองที่แป้งทอดซอสเผ็ด
แต่ผู้ชายคนนี้มองที่คน
มองที่มือของซูเหยาที่กำลังนวดแป้ง มองที่ปอยผมที่ร่วงลงมาขณะก้มหน้า
เขามองที่ซูเหยา
...
แป้งทอดซอสเผ็ดเสร็จแล้ว
สีทอง เหลื่อมน้ำมัน อบอวลด้วยไอน้ำร้อน
เวินซูเหยาห่อด้วยกระดาษน้ำมัน ส่งให้ด้วยสองมือ
"สองแผ่น ยี่สิบบาท"
"เดินทางปลอดภัยนะคะ ทานตอนร้อน ๆ"
ชายคนนั้นรับแป้งทอดซอสเผ็ดมา ยังไม่รีบไป และไม่รีบจ่ายเงิน