หัวใจของหลินลั่วหดรัด
คนที่กำลังจะเล่าเรื่องอดีตของตัวเอง คำแรกที่เอ่ยออกมา กลับเป็นคำบอกให้คนฟังอย่ากลัว
ราวกับว่าเรื่องพวกนั้นจะทำให้คนอื่นกลัว ราวกับว่าคนที่ควรกลัว ไม่เคยเป็นตัวเธอเองเลย
ภายหลังเขาถึงเข้าใจ ถ้าคนคนหนึ่งเคยชินกับการเป็นเกราะให้คนอื่นก่อน แม้เวลาจะเล่าเรื่องเจ็บปวดของตัวเอง ก็ยังต้องถามก่อนว่า "เธอกลัวไหม"
"ฉันไม่กลัว"
"เธอพูดมา"
เวินโยวหนิงก้มหน้า นิ้วเรียวลากไปมาบนปกสมุดเล่มเล็ก
ลากตามกระต่ายน้อยบนกิ๊บสีฟ้า ลากตามรูปคนสามคนที่จับมือกันอยู่ข้าง ๆ
เธอลากไปพลางก็พูดขึ้น เสียงเรียบและเบา เหมือนท่องบทเรียนที่ท่องจนขึ้นใจ
"บ้านฉันเป็นตึกเก่า ๆ ตรงทางเดินมีไฟอัตโนมัติ ดวงหนึ่งเสียแล้ว ตอนกลางคืนมืด"
"พ่อชื่อเวินปัว"
"แม่ชื่อหนิงฮุ่ย"
เธอเอ่ยทีละคำ เหมือนเด็กนักเรียนขึ้นไปแนะนำตัวบนเวที
พอพูดจบ ก็หยุดนิดหนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค
"พวกเขาไม่ชอบพวกเราทั้งคู่"
มือของหลินลั่วที่อยู่บนหลังเธอหยุดชะงักครึ่งวินาที
"ทำไมถึงพูดอย่างนั้น"
เวินโยวหนิงคิดอยู่ครู่ แล้วตอบตามตรง
"เพราะพวกเขาตีไง"
"ไม่ได้ตีทุกวัน" เธอกลัวหลินลั่วจะไม่เชื่อ ก็อธิบายอย่างจริงจัง "วันที่อารมณ์ดีก็ไม่ตี"
"วันที่พ่อทำงานราบรื่นก็ไม่ตี"
"วันที่เสียพนัน ก็ตี"
"วันที่กินเหล้า ก็ตี"
"วันที่ทั้งเสียพนันทั้งกินเหล้า" เธอเม้มปาก "วันนั้นต้องหลบให้ไกลหน่อย"
หลินลั่วไม่ได้พูดอะไร
เขากลัวว่าถ้าอ้าปาก เสียงจะสั่น
…
เวินโยวหนิงเปิดสมุดเล่มเล็ก