“จงหลิง?”
เวินซูเหยาเงยหน้าขึ้น เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น
สายตาของเธอ ไหลตามสายตาของจงหลิง ไปหยุดที่สมุดปกฟ้าที่เปิดทิ้งไว้
เวินซูเหยาชะงักไปชั่วขณะ
แล้วเธอก็ปิดสมุดลงอย่างสงบ
ไม่ตื่นตระหนก ไม่หลบซ่อน
“เห็นแล้ว?”
จงหลิงอ้าปาก
“……ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันมาเอาถุง……”
“ไม่เป็นไร”
เวินซูเหยาพูดตัดบท น้ำเสียงเรียบเฉย “ยังไงก็ต้องรู้อยู่แล้ว”
เธอเก็บสมุดลงลิ้นชัก แล้วปิดลง
ห้องนั่งเล่นเงียบไปครู่หนึ่ง
จงหลิงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้จะพูดอะไร
เธออยากพูดว่า “ฉันช่วยพวกเธอ” แต่คำพูดไปถึงปาก ก็กลืนกลับลงไป
กับเวินซูเหยา พูดสามคำนั้นไม่ได้
คนที่จดทุกอย่างชัดเจนขนาดนั้น แถมยังมานะขนาดนั้น สิ่งที่ต้องการน้อยที่สุด คือ “ความช่วยเหลือ” จากคนอื่น
เธอเปลี่ยนวิธีพูด
“ซูเหยา”
จงหลิงพูดเสียงเบา “เงินค่าขนมปังแป้งนั้น หลินลั่วกับเธอ แบ่งเจ็ดสาม ใช่ไหม”
เวินซูเหยาทำเสียงรับ “อือ”
“หลินลั่วได้สาม เธอได้เจ็ด”
จงหลิงถาม “ทำไมเขาถึงได้แค่สาม”
เวินซูเหยาเงียบไป
คำถามนี้ เธอคิดมาหลายครั้งแล้ว