ทีละเกม ทีละเกม
กระจกพาเหยาเหินไปมา
สกิลของต้าจี๋ทาลงบนหน้าศัตรูในพุ่มไม้ทีละดอก
เวลาเป็นสิ่งที่น่าหลอกลวง
ตอนเล่นเกม มันวิ่งไวที่สุด
เวินโยวหนิงไม่รู้เวลา
เธอรู้แค่ว่า หลินลั่วพาเธอชนะไปทีละเกม
แอสซิสต์ของตัวเองบนหัวเปลี่ยนจากสิบสี่เป็นหลายร้อย
เธอไม่นับแล้ว แค่นั่งเหินอยู่บนหัวร่างสีขาวนั่น
ระหว่างนั้นเธอหิวครั้งหนึ่ง
เธอไม่พูด แต่ขีดบนสมุดภาพท้องแฟบเล็ก ๆ หนึ่งภาพ
หลินลั่วมองแวบหนึ่ง หยิบขนมปังครึ่งซองออกจากกระเป๋า
เป็นของที่ยัดไว้ตอนเช้า ยังไม่ทันได้กิน
แกะออก ยื่นให้เธอ
"กินรองท้องก่อน"
เวินโยวหนิงหยิบขนมปังชิ้นนั้น กัดทีละน้อย
กัดช้ามาก เหมือนกระรอก
เวินซูเหยามองอยู่ข้างๆแวบหนึ่ง
ปรับความสว่างหน้าจอมือถือของตัวเองกับโยวหนิงให้มืดลงหน่อย
ตาของโยวหนิงมองตั้งแต่เช้าถึงตอนนี้คงเมื่อยแล้ว
แต่เธอไม่ให้โยวหนิงหยุด
วันนี้โยวหนิงมีความสุขจริง ๆ
ความสุขแบบนั้นมันหายากมาก
หายากถึงขนาดที่เวินซูเหยายอมให้เธอเล่นต่อไปเรื่อย ๆ
เป็นแบบนั้น
ตั้งแต่เก้าโมงครึ่งเช้า
เล่นถึงสี่ทุ่มครึ่ง
เวินซูเหยาเงยหน้าขึ้น
ตามรอยผ้าม่าน แสงไม่เหลือแล้ว
เหลือเพียงราตรีของเมือง
ไฟตึกเรียงเป็นช่อง ๆ สว่างอยู่ไกล ๆ
เธอชะงัก วางมือถือออกจากเกม ดูเวลา
[22:34]
หัวใจเวินซูเหยาเต้นไม่เป็นจังหวะ
"หลินลั่ว"
เธอเรียกเขา
"ไม่เช้าแล้วนะ"
"สี่ทุ่มครึ่งแล้ว"
เธอลุกขึ้น ดันเก้าอี้ไปด้านหลัง
"เรากลับโรงเรียนกันเถอะ"
จากที่นี่กลับโรงเรียน นั่งแท็กซี่ 20 นาที
ถึงหน้าโรงเรียนก็ประมาณห้าทุ่ม
หอพักปิดห้าทุ่ม
ทัน
น่าจะทัน
หลินลั่ววางมือถือลง
เขาดูเวลา เงยหน้ามองเวินซูเหยา
"ซูเหยา ดึกขนาดนี้"
เขาหยุดครู่หนึ่ง