อีกฟากหนึ่ง ที่ห้องสวีทบนสุดของโรงแรมวั่งชวน
เวินอวิ๋นยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกสูง มองลงไปยังเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟด้านล่าง
ซูหวานอี๋นั่งอยู่บนโซฟา มือยังกำกระดาษน้ำมันยับๆ ที่ไม่ยอมทิ้งตั้งแต่ตอนบ่าย
……
บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารมากมาย
ล้วนเป็นของที่เหล่าโจวสืบมาว่า ซูเหยาและโยวหนิงชอบกิน
ซี่โครงหมูตุ๋นน้ำตาล มะเขือเทศผัดไข่ แครอท ชามเล็กๆ ไข่ยางไก่……
“พี่อวิ๋น” ซูหวานอี๋พูดเสียงเบา “พวกเธอ……จะมาไหม”
เวินอวิ๋นหันกลับมามองภรรยา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังอันระมัดระวัง
“จะมาแน่นอน ซูเหยาเด็กน้อยของเรา เป็นคนที่เข้าใจอะไรง่าย”
“เธอมา เพื่อแทนน้องสาว มาดูเรื่องนี้ให้กระจ่าง”
“หวานอี๋ รอเถอะ”
“ลูกสาวของเราจะก้าวเข้ามาในประตูนี้ในไม่ช้า”
……
โรงแรมวั่งชวนอยู่ตรงประตูเหนือพอดี
ออกจากประตูโรงเรียน ข้ามถนนไปสายเดียว เงยหน้าก็เห็น
สามคนมาถึงตอนสองทุ่ม
เวลานี้ เวินซูเหยาไม่ควรจะมา
ฟ้ามืดแล้ว เธอไม่เคยพาโยวหนิงออกจากบ้าน
แต่ครั้งนี้ เธอมา
……
ลิฟต์ไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ ตัวเลขกระโดดช้าจัง
หลินลั่วอยู่ตรงกลาง
เวินซูเหยาอยู่ซ้าย เวินโยวหนิงอยู่ขวา
ตามธรรมเนียมเดิม
คนหนึ่งสูง คนหนึ่งเตี้ย คนหนึ่งซ้าย คนหนึ่งขวา
มือเล็กๆ ของเวินโยวหนิงกำมือพี่สาวไว้แน่นตลอดเวลา
กระจกในลิฟต์สะท้อนภาพทั้งสามคนชัดเจน
หลินลั่วมองตัวเองในกระจกแล้วมองผู้หญิงสองคนข้างๆ ทันใดนั้นก็ยืดหลังให้ตรงขึ้น
……
ชั้นบนสุด
ประตูลิฟต์เปิดออก
ทางเดินยาวมาก ปูพรมแดงหนาๆ เดินไปไม่มีเสียงเลย
เวินซูเหยาก้มหน้ามองโทรศัพท์
เป็นเลขห้องที่โจวหยวนส่งมาให้
ถึงหน้าประตู ไม่รีบเคาะ
เธอเลี่ยงตัวไปด้านข้างอย่างเป็นธรรมชาติ กั้นโยวหนิงไว้ระหว่างตัวเองกับหลินลั่ว
จากนั้นจึงยกมือเคาะประตูสามที
……
ประตูเปิดออก
คนที่เปิดเป็นซูหวานอี๋
ดูเหมือนเธอจะรออยู่หน้าประตูมานานแล้ว
พอเห็นทั้งสามคน ดวงตาเปล่งประกายทันที
“มาแล้ว”
เสียงของซูหวานอี๋สั่นเล็กน้อย เธอรีบหลบไปด้านข้าง “เร็ว เข้ามาสิ”
“ข้างนอกหนาวไหม”
“หิวไหม”
“ป้าเตรียมโต๊ะอาหารไว้ให้แล้ว ล้วนเป็นของร้อนๆ”
“ซูเหยากินซี่โครงตุ๋นน้ำตาลใช่ไหม โยวหนิงกินไข่ยางไก่กับแครอทใช่ไหม มีหมด มีหมด”
……
พอเข้าไปในห้อง หลินลั่วก็ตะลึง
โต๊ะอาหารโตมาก