หลินลั่วทำใจยอมรับ ช้อนโจ๊กที่ปากเข้าปากตัวเอง
อุ่น
อุ่นไปทั้งท้อง
จงหลิงป้อนทีละช้อน ไม่เร่งไม่รีบ
ทุกช้อนต้องเป่าจนเย็นได้ที่ถึงจะป้อน
เขากลืนช้อนหนึ่ง เธอถึงตักช้อนต่อไป
หลินลั่วนอนเอนกาย ถูกป้อนทีละช้อนแบบนี้
ไข้ขึ้นจนสมองมึนงง
ใบหน้าตรงหน้า ฉากหนึ่งชัด อีกฉากก็พร่า
พร่าไปพร่ามา ปากของเขาก็เริ่มไม่ค่อยมีสติ พึมพำอะไรไม่ชัดออกมา
“ฉันคิดเงินให้นะ”
มือที่ตักโจ๊กของจงหลิงหยุดไปชั่วขณะ
หลินลั่วพูดต่อด้วยความมึนงง น้ำเสียงลอย ๆ
“ป้อนโจ๊ก…ก็คิด…มื้อละเท่าไหร่…เธอตั้งราคามาเลย…ฉันไม่เอาเปรียบเธอหรอก…ฉันมีเงิน…ในบัญชีมีเป็นล้าน…”
จงหลิงถือช้อน มองหน้าเขาที่แดงก่ำด้วยไข้ มองเขาที่หลับตาแต่ปากยังพร่ำคิดถึงบัญชีรายการ
ขอบตาร้อนผ่าว ทั้งจุก ทั้งอยากหัวเราะ
ไข้ขึ้นขนาดนี้แล้วยังไม่ลืมคิดเงิน
“ได้”
เธอส่งโจ๊กช้อนนั้นเข้าปากเขาอีกครั้ง น้ำเสียงเบามาก เหมือนปลอบเด็กที่ยังไม่อยากนอน
“คิดให้นะ ไม่ขาดสักบาท อ้าปาก”
หลินลั่วอ้าปากอย่างว่าง่าย
กลืนโจ๊กช้อนนั้นลงไป
……
โจ๊กหนึ่งชาม กินไปได้ครึ่งถ้วย หลินลั่วก็กินไม่ไหวแล้ว
ไข้ขึ้นจนไม่อยากอาหาร
จงหลิงไม่ฝืนเขา
เธอวางถ้วยลง หาเทอร์โมมิเตอร์จากลิ้นชักหัวเตียง สะบัด ๆ แล้วสอดไว้ใต้รักแร้เขา
“หนีบไว้ อย่าขยับ”
แล้วเธอก็ลุกออกไป เอาน้ำเย็นมาหนึ่งอ่าง ขยำผ้าขนหนู พับแล้วประคองบนหน้าผากเขา
เย็นวาบ
สมองอันร้อนผ่าวของหลินลั่วโล่งขึ้นมาเล็กน้อย หลับตาอยู่ ขนตากระตุกเล็กน้อย