ในโทรศัพท์ของจงหลิงมีแอปบันทึกอยู่แอปหนึ่ง
ไม่มีใครรู้ว่าในบันทึกนั้น มีการจดไว้ทีละบรรทัด ๆ ว่า
“หลินลั่ว ห้องหนึ่ง”
“ห้าโมงเย็น ประตูใต้ ใต้ต้นไม้เครื่องบิน”
“เจ้าของร้านเครป ชื่อสกุลเวิน น้องสาวไม่พูด ใช้สมุดจด”
“ร้านเครป สามคน พวกเขาสนิทกันมาก”
บรรทัดสุดท้ายนี้ เธออ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก ยืนยันแล้วยืนยันอีก จึงเขียนลงไป
พวกเขาสนิทกันมาก
เธอมองร้านเครปนี้จากระยะไกลมาทั้งอาทิตย์แล้ว
หลินลั่วยืนอยู่ทางขวาของแผ่นเหล็กรับเงิน ขโมยกินเครป โดนความร้อนจนต้องเป่ามือปาก
เจ้าของร้านนามสกุลเวินด่าเขาไปคำหนึ่ง แต่กลับแอบเก็บเครปที่ดีที่สุดแผ่นนั้นไว้ให้เขา
น้องสาวที่ไม่พูดเอาถ้วยน้ำเต้าหู้มากอดไว้กับตัว
กอดไว้นานมาก เพียงเพื่อให้ถึงมือหลินลั่วแล้วยังอุ่นอยู่
เวลาพวกเขาสามคนเก็บร้าน เดินหนึ่งคนนำหน้าสองคนตามหลัง
เดินใต้ไฟถนน ไม่มีใครต้องพูดอะไร แต่ฝีเท้ากลับพร้อมเพรียงกัน
จงหลิงยืนอยู่ในร้านชานมฝั่งตรงข้ามถนน มองผ่านกระจกบานหนึ่งอยู่นาน
ในใจตอนนั้นก็รู้เรื่องหนึ่งทันที
อยากเข้าใกล้หลินลั่ว หลีกเลี่ยงผู้หญิงสองคนนี้ไม่ได้
คนสามคนนี้เป็นหนึ่งเดียวกัน
ถ้าอยากดีกับหลินลั่ว แต่ข้ามสองพี่น้องนั้นไป ไม่มีทางได้ผล และยังอาจเจออุปสรรคอีกด้วย
โดยเฉพาะเจ้าของร้านคนนั้น
จงหลิงดูออกในพริบตา ว่านั่นเป็นคนอ่อนไหว
เกลียดที่สุดคือคนที่วางท่าเหนือกว่า มองข้าม และดูถูกคนอื่น
ดังนั้นจงหลิงจึงไม่ได้ตรงเข้าไปจีบหลินลั่ว