“ฉันอยู่นี่”
“โยวหนิง ฉันอยู่นี่”
เสียงของเขาทุ้มและมั่นคง กระซิบข้างหูเธอ
“ไม่ได้ไปไหน ฉันไม่ได้ไปไหนเลย”
“อยู่ห้องข้าง ๆ นี่เอง แก้ต้นฉบับดึกไปหน่อย เลยเผลอหลับ”
“ขอโทษนะ ที่หลินลั่วไม่ดีเอง ที่ไม่บอกเธอสักคำแล้วกลับเข้าห้อง”
“ฉันอยู่นี่ ไม่ต้องกลัว”
เวินโยวหนิงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา ตอนแรกยังตัวสั่นอยู่ สั่นอย่างรุนแรง
เธอสัมผัสได้ว่าตัวหลินลั่วยังเย็นอยู่ เปลือยเปล่า และมีความรีบร้อนของคนเพิ่งตื่นนอนที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อ
ความรีบร้อนนี่แหละ ที่ค่อย ๆ ดึงก้อนหินในใจเธอขึ้นมาจากก้นบ่อ
เขาได้ยินว่าเธอไม่สบายใจ ก็วิ่งมาเลย โดยไม่ทันได้ใส่เสื้อ
ไม่ใช่คนที่จะไปจากเธอ
ไม่ใช่เลย
การสั่นค่อย ๆ ทุเลาลง ลมหายใจค่อย ๆ สงบ
เธอซบหน้าลงบนไหล่ของหลินลั่ว แล้วนิ้วนั้นก็ค่อย ๆ ยื่นออกไปเกี่ยวเข้ากับนิ้วของหลินลั่ว
เกี่ยวแล้ว ก็ไม่ปล่อย
หลินลั่วรู้สึกว่าคนในอ้อมกอดไม่สั่นแล้ว ก็ถอนหายใจโล่งอก
เขาเงยหน้ามองเวินซูเหยาที่กำลังยืนอยู่ที่ประตู
เวินซูเหยาเอนตัวพิงกรอบประตู มือข้างหนึ่งยังจับบานประตูไว้ สีหน้าเพิ่งเริ่มกลับมามีเลือดฝาด
เมื่อเห็นหลินลั่วกับโยวหนิงอยู่ด้วยกัน ดวงตาก็แดงอีกครั้ง
หลินลั่วสบตากับเธอ
เขาตัดสินใจตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
เรื่องนี้เลื่อนต่อไปอีกไม่ได้แล้ว
บ้านของพวกเธอเป็นยังไงกันแน่ เวินซูเหยามักจะปิดบังไว้ เหมือนกำแพงที่ผลักไม่ไป