บันทึกในแอปของจงหลิง เริ่มเป็นจริงขึ้นมาในสุดสัปดาห์หนึ่ง
เธอไม่พูดเรื่องเงิน แค่สะพายกล้องตัวเดียวมาคนเดียว แล้วไปยืนใต้ต้นอู๋ถงที่ประตูใต้ บอกว่าจะถ่าย "ของจริงๆ" ให้ร้านของซูเหยา
"ของจริงๆ?" หลินลั่วโผล่หน้ามาถาม
"วิดีโอไง"
จงหลิงคลายฝากล้องออก "แค่โปรโมตอย่างเดียวมันไม่พอ ต้องทำให้คนเห็นซูเหยาทำแป้ง ทันทีที่เห็น ก็ต้องหยุดเดิน"
เธอถ่ายเวินซูเหยานวดแป้ง
ถ่ายสองมือนั้นที่แผ่แป้งออก ทาน้ำมัน ม้วน แล้วกดให้แบน
ไอน้ำสีขาวที่ลอยขึ้นจากแผ่นเหล็ก ถ่ายแปรงทาซอสที่ปัดไปมา ทิ้งชั้นมันวาวเป็นประกาย
เวินซูเหยาใช้กรรไกร "แค๊ก" หนึ่งครั้ง ตัดแผ่นแป้งให้เป็นลายดอกไม้แผ่รัศมี
เธอย่อลงถ่าย ลุกขึ้นยืนถ่าย แล้วก้มลงถ่ายบนเก้าอี้พับ
หัวเข่าของเสื้อฮู้ดสีขาวครีมตัวนั้น เปื้อนฝุ่นไปสองจุด แต่เธอไม่สนใจ
"ซูเหยา อย่ามองกล้องนะ"
เธอพูดเสียงเบาๆ หลังช่องมองภาพ "ทำเป็นว่าฉันไม่มาอยู่ แกทำแป้งของแกไป"
เวินซูเหยา "อืม" เบาๆ หนึ่งครั้ง
ที่จริงเธอไม่ได้มองกล้องอยู่แล้ว
ในตาของเธอมีเพียงแผ่นเหล็ก
แผ่นไหนควรพลิกแล้ว แผ่นไหนไฟแรงไป เธอรู้ชัดเจนไปหมด
จงหลิงมองดวงตาที่จดจ่อคู่นั้นในช่องมองภาพ แล้วนิ้วก็กดชัตเตอร์ลงไปโดยไม่ทันตั้งตัว
เฟรมนั้น ต่อมากลายเป็นภาพปกช่องวิดีโอของร้าน
...
วิดีโอจงหลิงตัดเอง
เธอไม่จ้างใคร
จ้างต้องใช้เงิน ทางที่ต้องใช้เงินเส้นนั้น เธอปิดตายไปแล้ว
เธอกอดสมุดเล่มเล็กเก่าๆ เครื่องที่หลินลั่วเลิกใช้แล้วเวินซูเหยาเพิ่งซ่อมให้อีกรอบ นั่งตัดวิดีโออยู่ที่ห้องนั่งเล่นจนดึกดื่น
โปรแกรมตัดต่อค้าง ก็รอ
พรีวิวเฟรมหลุด ก็ทำใหม่
เวินซูเหยาตื่นมาเข้าห้องน้ำ เห็นไฟในห้องนั่งเล่นยังสว่างอยู่
จงหลิงก้มหน้ากับโต๊ะ คิ้วขมวด ปลายจมูกเกือบชิดจอ
ท่าทางนั้น เหมือนกับคืนนั้นที่เวินซูเหยานั่งก้มหน้ากับโต๊ะจนดึกทุกประการ
เวินซูเลยืนที่หน้าประตู มองอยู่สองสามวินาที
ไม่พูดอะไร
เธอหันหลังไปเข้าครัว ลงหม้อเส้นหนึ่ง
เส้นไม่บึ้ก ไข่ก็ได้ที่พอดี
เธอยกออกมา วางเบาๆ ไว้ข้างมือของจงหลิง
"กินก่อนแล้วค่อยตัด"
จงหลิงเงยหน้า ชะงักไปครู่หนึ่ง
"...ทำมาให้ฉันเหรอ?"