หลังผู้คุมปิดประตู นักโทษทั้งหลายก็ไม่ยืนบื้อกันอยู่อีกต่อไป พวกเขาบ้างนั่งบ้างนอน ส่วนใหญ่จับตาดูทั้งสองคนอย่างสนอกสนใจ รวมถึงกุ้ยจื้อลุนด้วย
เห็นได้ชัดว่าหยางปอรู้จักคนที่นี่อยู่แล้ว หลังวางข้าวของเรียบร้อย เขาก็เข้าไปรวมกลุ่มกับพวกนั้นอย่างรวดเร็ว
อันเสี่ยวไห่กอดข้าวของของตัวเอง เดินไปยังเตียงที่ได้รับจัดสรร
ห้องขังหมายเลข 27 มีนักโทษอยู่ทั้งหมด 27 คนพอดี ส่วนเตียงหมายเลข 27 ตั้งอยู่ตรงมุมด้านในสุดของห้องขัง
อันเสี่ยวไห่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เตียงแบบนี้ตามเหตุผลแล้วไม่น่าจะตกมาถึงเขา
เรือนจำที่หนึ่งไม่อนุญาตให้นักโทษเลือกเตียงเองก็จริง แต่สามารถยื่นคำร้องได้ เตียงที่อยู่ด้านในสุดอย่างหมายเลข 27 หากว่างลงเมื่อไร ย่อมกลายเป็นเป้าหมายที่นักโทษแย่งชิงกัน แล้วจะมาเป็นของเขาได้อย่างไร?
หยางหย่วนปิงช่วยจัดการให้หรือ? ไม่น่าเป็นไปได้
อีกฝ่ายเป็นถึงหัวหน้ากอง ได้ผลประโยชน์จากเขาไปแค่นิดหน่อย แล้วยังช่วยเปลี่ยนห้องขังให้ดีขึ้นก็นับว่าดีมากแล้ว จะให้จัดการเรื่องเตียงด้วยคงไม่สมเหตุสมผล
อันเสี่ยวไห่กวาดตามองรอบตัว สายตาของนักโทษที่อยู่ใกล้ ๆ เต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย ดูท่าเรื่องนี้คงไม่ใช่สัญญาณที่ดี
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามานั่งสืบสาวราวเรื่อง ทำได้แค่ค่อย ๆ ดูสถานการณ์ไปก่อน
อันเสี่ยวไห่เพิ่งจัดเตียงเสร็จ ประตูห้องขังก็เปิดออกอีกครั้ง คนที่ถูกพาเข้ามากลับเป็นคนคุ้นหน้า—เผิงหยวนกุ้ย อดีตเพื่อนร่วมห้องขังของเขานั่นเอง!
เมื่อเห็นท่าทางขลาด ๆ ของเผิงหยวนกุ้ย อันเสี่ยวไห่ก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น