「ดี! หุบปาก! ฉันหุบปากแล้ว!」สวีเทียนโย่วดูราวกับตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พูดพลางมุดหัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม เหมือนอยากหลบสายตาอำมหิตของอันเสี่ยวไห่
อันเสี่ยวไห่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง บังคับข่มความโกรธที่ปะทุขึ้นลงไป ขณะเดียวกันความสิ้นหวังอย่างหนักก็ผุดขึ้นในใจ
สิบปีเชียวนะ! นานเกินไปแล้ว...
ห้องเก็บเอกสาร เรือนจำหมายเลขหนึ่งเมืองเซินไห่
หวังเถี่ยจวินกำลังพลิกดูแฟ้มคดี คราวนี้เขามาที่นี่อย่างเปิดเผยเพื่อขอเรียกดูแฟ้มของนักค้ายาเสพติดที่ถูกคุมขัง
เป้าหมายที่แท้จริงของหวังเถี่ยจวินยังคงเป็นอันเสี่ยวไห่ ก่อนหน้านี้เขาไม่มีเหตุผลจะขอดูแฟ้มของอันเสี่ยวไห่ หากฝืนขอดูขึ้นมาก็ชวนให้คนสงสัยได้ง่าย
ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว อันเสี่ยวไห่กำลังจะถูกย้ายไปเขตเอ การขอดูแฟ้มของเขาจึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
บันทึกในแฟ้มละเอียดมาก รายละเอียดการก่ออาชญากรรมของอันเสี่ยวไห่กินพื้นที่ไปหลายหน้า ยิ่งหวังเถี่ยจวินอ่าน คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น
ในแฟ้มระบุว่า หลังอันเสี่ยวไห่กับพานจ้วงจ้วงไปถึงที่เกิดเหตุ ทั้งคู่ก็เข้าตะลุมบอนกับพวกโจวเถี่ยทันที ไม่นานก็แยกย้ายกันไป ไม่มีฝ่ายไหนได้เปรียบ
ถ้าเรื่องจบลงแค่นั้น ก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไร ต่อให้มีคนแจ้งตำรวจ สุดท้ายก็คงแค่ตักเตือนทั้งสองฝ่ายแล้วปล่อยไป
บทลงโทษที่โจวเถี่ยต้องเผชิญอาจหนักกว่าอันเสี่ยวไห่มาก ถึงอย่างไรอันเสี่ยวไห่กับพวกก็เป็นนักเรียนกันทั้งหมด ตัวอันเสี่ยวไห่เองยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชั้นนำ ตำรวจย่อมมีใจเอนเอียงไปทางอันเสี่ยวไห่มากกว่า
แต่โจวเถี่ยไม่ยอมจบง่าย ๆ ถึงกับขู่ว่าจะแก้แค้นหลินเสวียนเอ๋อร์ อันเสี่ยวไห่กับพานจ้วงจ้วงจึงกลับไปมีเรื่องกับพวกโจวเถี่ยอีกครั้ง
หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องขึ้น ท่ามกลางความชุลมุน อันเสี่ยวไห่แทงโจวเถี่ยไปหนึ่งที ส่วนโจวเถี่ยก็เสียชีวิตเพราะเสียเลือดมากเกินไป