"ฮึ ฮึ ฮึ"
หลี่ซานหยาได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะเย็นชาเสียดสีสองที
"นี่คิดจะใช้สำนักเวิ่นเต้ามาข่มขู่ข้าหรือ?"
หลี่ซานหยาลูบคาง พูดจาเย้ยหยัน "จะลองดูไหม?"
"ฟ่อ!"
เสียงสูดลมหายใจเย็นยะเยือกดังขึ้นอีกครั้ง
ได้ยินกันมาว่าหลี่ซานหยาผู้นี้เป็นเหมือนมีดอาบยาพิษ นับว่าข่าวลือไม่เกินจริงเลย
สีหน้าซูฉงซานยิ่งดำมืดลง เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผู้อาวุโสหลี่ ท่านจะต้องขัดขวางเพื่อคนนอก สร้างศัตรูกับตระกูลซูข้าจริงหรือ?"
"คิดมากไปแล้ว"
หลี่ซานหยาถลึงตาใส่ พลางกล่าว "ข้าเพียงมาเรียกร้องเรื่องราวให้หลานสาวของข้า ข้าหาได้มีเวลาว่างมากพอ จะไปช่วยเหลือใคร"
"ท่านปู่!"
หลี่เทียนเจียวได้ยินคำนี้ ก็ร้อนใจจนกระโดดตัวลอย
"ที่แท้เป็นเช่นนี้ ข้าน้อยเข้าใจผิดไปแล้ว"
ซูฉงซานได้ยินดังนั้น ในใจก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง
เขาโคจรคารวะหลี่ซานหยา พลางกล่าว "เมื่อครู่ข้าน้อยล่วงเกินไป ข้าขออภัยในที่นี้ด้วย"
"แต่!"
ซูฉงซานมองไปทางฟางเสวียน แววตาฆ่าฟันแทบจะจับตัวเป็นรูปธรรม
"ฟางเสวียนสังหารบุตรข้า ความแค้นนี้ไม่ขออยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน ใครกล้าขัดขวาง ตระกูลซูข้าจะขอตายไม่เลิกรากับมัน!"
สิ้นคำนี้ ร่างเงาจำนวนหนึ่งก็พุ่งออกมาจากฝูงชนทันที
คนเหล่านี้ล้วนเป็นองครักษ์ที่ซูฉงซานนำมา มีพลังปราณน่าเกรงขามแผ่ซ่านรอบกาย
ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตฝึกร่างกายอย่างไม่ต้องสงสัย
พวกเขาปรากฏตัว ก็เข้าล้อมฟางเสวียนไว้ตรงกลาง สีหน้าเย็นชา
ผู้คนที่มุงดูเห็นดังนั้น พากันถอยหลัง ถอยห่างออกไป กลัวจะพลอยติดร่างแหไปด้วย
"พี่ฟางเสวียน..."
หลี่เทียนเจียวเห็นฟางเสวียนถูกผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากล้อมไว้ ก็กำลังจะเข้าไปช่วย แต่ถูกหลี่ซานหยาฉุดรั้งไว้
"ยัยหนู เจ้าจะทำอะไร?"
หลี่ซานหยาเอ่ยเสียงเข้ม "นี่เป็นความแค้นระหว่างตระกูลฟางกับตระกูลซู เจ้าจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายทำไม?"
"แต่ว่า..."
หลี่เทียนเจียวพูดไม่ทันจบ ก็ถูกหลี่ซานหยาแทรกขึ้นเสียก่อน
"ไม่มีแต่ว่า"
หลี่ซานหยากล่าว "ผู้ใดก็ต้องรับผลจากการกระทำของตนเอง หากเด็กหนุ่มตระกูลฟางผู้นั้นวันนี้ต้องตาย นั่นก็เป็นชะตาฟ้าลิขิต จะโทษใครก็ไม่ได้"
"แต่เรื่องนี้เขาไม่ได้ผิดสักหน่อย"
หลี่เทียนเจียวรู้สึกไม่พอใจแทนฟางเสวียน
"ผิดถูกบางครั้งก็ไม่สำคัญ"