หลินไฉ่หนิงพูดต่อ “ขนมกุยช่ายยังเหลืออีกห้าห่อ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหลืออีกสามซอง ในครัวมีน้ำพริกเผาลาวกันหม่าอยู่ครึ่งขวด แต่หมั่นโถวกับเส้นก๋วยเตี๋ยวแห้งหมดไปนานแล้ว”
ฟางอวี่ฉิงกุมศีรษะด้วยความทุกข์ทรมาน
“ขนมกุยช่าย ขนมกุยช่าย! ของพวกนั้นมันไม่อยู่ท้องเลยนะ!”
หลินไฉ่หนิงจ้องมองเธอเขม็ง “อวี่ฉิง สถานการณ์ข้างนอกตอนนี้ผิดปกติมาก เธอว่า หิมะก้อนใหญ่คราวนี้จะไม่มีวันหยุดตกเลยไหม?”
ฟางอวี่ฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหน้าไปมองนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
ผ่านกระจกที่เกาะเป็นเกล็ดน้ำแข็งไปแล้ว ยังพอมองเห็นเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนร่วงหล่นจากฟากฟ้าไม่หยุดหย่อน
สิบวันแล้ว หิมะตกต่อเนื่องสิบวันเต็ม ไม่เคยหยุดแม้แต่นาทีเดียว
ชั้นสองถูกฝังกลบจนมิดแล้ว ต้องการออกนอกบ้านนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลย
ส่วนถนนหนทางไกลออกไปก็เงียบสงัด ไม่มีเสียงรถกวาดหิมะที่ทางการส่งมาเลยสักนิด
ใจของฟางอวี่ฉิงจมดิ่งสู่ก้นเหว สิ้นหวังอย่างที่สุด