คำพูดของไฮโซสวี่เฮ่าทำให้กลุ่มแชทเดือดเป็นไฟในทันที!
"หา? มาม่าหนึ่งซองสองพันเนี่ยนะ? ฉัน...ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า?"
"นี่ อย่าทำแบบนี้สิ พากันโก่งราคาเนี่ย! ฉันเริ่มกลัวแล้วนะ"
บางคนพูดเสียงสั่น "ภัยหิมะน่ะ ต้องจบลงใช่ไหมล่ะ? ถึงขั้นนี้ก็เกินไปแล้ว"
ข้อความที่ส่งมาเป็นคลิปเสียง แต่เสียงที่สั่นเครือนั้นบ่งบอกถึงความตื่นตระหนกภายในใจได้อย่างชัดเจน
ผู้คนยังไม่ได้ละทิ้งความหวังเสียทีเดียว ทุกเช้าที่ลืมตาตื่น ต่างก็เฝ้ารอให้หิมะหยุด พระอาทิตย์ขึ้น และกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ
แต่เรื่องที่คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวเซี่ยลี่เหมยกับไฮโซสวี่เฮ่ากว้านซื้ออาหารด้วยราคาสูง ได้สะกิดเส้นประสาทที่เปราะบางอยู่แล้วในใจของพวกเขาอย่างจัง
บางคนพยายามทำใจเย็นแล้วพูดว่า "เลิกเล่นตลกเถอะ มาม่าซองหนึ่งสองพัน? คิดว่าเป็นวันสิ้นโลกหรือไง ฮ่าๆๆ!"
"ก็แค่หิมะตกหนักกว่าปกติหน่อย ฤดูหนาวปีนี้มันมาเร็วกว่าเดิม! ไม่เห็นจะมีซอมบี้มาเดินเต็มเมืองสักหน่อย จะเรื่องมากไปถึงนั่นเชียว!"
เมื่อจางอี้เห็นข้อความนี้ เขากลับส่ายหัวพลางหัวเราะ
ซอมบี้เดินเมืองงั้นเหรอ?
อย่าเอาเรื่องชวนหัวแบบนั้นมาเทียบกับหายนะน้ำแข็งครั้งนี้เลย
ซอมบี้ถึงจะน่ากลัว แต่มนุษย์ก็ยังสามารถต่อกรได้ด้วยกำลัง
ทว่ายามเผชิญกับภัยพิบัติจากธรรมชาติ มนุษย์ตัวจ้อยนั้นเปราะบางราวกับแมลงเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังแห่งจักรวาล
พวกเขายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า ภัยพิบัติที่กำลังเผชิญอยู่นั้นร้ายกาจเพียงใด