ยุคน้ำแข็งเริ่มต้นขึ้นแล้ว
เมืองเทียนไห่ทางตอนใต้หิมะโปรยปรายลงมาราวขนห่าน ในโลกออนไลน์เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังกระหึ่ม บ้างก็บ่น บ้างก็ดีใจ
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า พายุหิมะและอุณหภูมิที่ลดฮวบนี้ไม่ใช่แค่ชั่วคราว แต่มันจะยืดเยื้อและขยายวงกว้าง
สุดท้ายจะนำมาซึ่งหายนะที่ไม่มีใครรับไหว
แต่ในตอนนี้ จางอี้เอนกายบนโซฟาในบ้าน ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายท่ามกลางอุณหภูมิกว่า 20 องศาภายในที่หลบภัย พลางจิบเบียร์บัดไวเซอร์เย็น ๆ ไปด้วย ช่างรื่นรมย์ยิ่งนัก
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของจางอี้ก็ดังขึ้น
เขาหยิบขึ้นมาดู ที่แท้เป็นคนในกลุ่มแชทโทรศัพท์ที่กำลังคุยกันอยู่
ในนั้นมีทั้งกลุ่มเพื่อนเก่าสมัยเรียน กลุ่มงานอดิเรก และกลุ่มเจ้าของบ้านในหมู่บ้าน
"ให้ตายสิ จู่ ๆ หิมะตกหนักขนาดนี้ พยากรณ์อากาศก็ไม่ได้บอกเลยนะ!"
"กลางดึกหนาวจนสะดุ้งตื่น ต้องรีบลุกไปเปิดแอร์"
"อย่าพูดเลย แอร์บ้านผมพังทำความร้อนไม่ดีเลย ตั้งนานแล้ว กลับยิ่งหนาวขึ้นเรื่อยๆ"
"ไม่รู้ว่าอากาศหนาวแบบนี้จะนานแค่ไหน เสื้อกันหนาวของฉันยังไม่ได้ซื้อเลย!"
ทุกคนถกเถียงกัน เจ็ดปากแปดลิ้น แสดงความรู้สึกของตัวเอง
แต่จางอี้สัมผัสได้ว่า คนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ถือว่าการลดอุณหภูมิฉับพลันนี้เป็นเรื่องจริงจัง กลับรู้สึกประหลาดใจดีด้วยซ้ำ
จางอี้รู้ดีแก่ใจ นี่มันแค่ชั่วคราวเท่านั้น
เขาหาว แล้วไม่คิดจะดูต่อไป
กลับไปที่เตียงนอนแสนอบอุ่น จางอี้ห่มผ้าบางกำมะหยี่แล้วหลับตาลงอย่างสุขสบาย